Reisverslagen

Portugal 2010.

In 2010 willen we weer naar Portugal. In 2001 zijn we daar voor de eerste keer geweest, maar  we hadden geen reisverslag op de laptop gemaakt. Die hadden we toen nog niet. We zijn toen via Noord Spanje gereden, over de Picos d'Europe naar Braganzea in Portugal. Van daaruit zijn we langs de oostgrens naar het zuiden afgezakt en door de Algarve naar de westkust en langs de kust weer noordwaarts.

In 2001 waren er nog weinig campers te zien in Portugal en weinig camperplakken. Ik ben benieuwd hoe het daar nu is.

We zijn begonnen met de voorbereidingen. We zochten op het internet plaatsen waar wandelroutes waren en zou kwam ik al surfend bij    www.quintadafonte.nl   terecht. Het leek ons een enige plek om daar na een antal dagen te hebben gereden, een eerste stop van 2 a 3 dagen te maken. Ons eerste doel werd dus Fiqueiro dos vinhos.

 

 

Vrijdag 21 Mei 2010.

De camper staat al klaar, maar er moet eerst nog een dag gewerkt worden, dus we vertrekken ’s avonds pas. Dat wordt 18.15 uur.  Km stand bij aanvang 84802. Ik had geen rekening gehouden met het Pinksterweekeinde en ik had al gehoord dat het druk was op de weg. Bij Zwolle is het druk, ook bij Amersfoort en Utrecht, maar allemaal richting het noorden. Wij kunnen lekker doorrijden, tot aan Gorkum, daar was een ongeluk gebeurd. 10 minuutjes reden we langzaam door en toe weer gas erop.                                                                Het begint al te schemeren als we in Belgie rijden en net tegen donker komen we om 22.15 uur aan op de Wilfordskaai in Temse. Dit is een camperplaats aan de Schelde. Je staat op een parkeerplaats aan de kaai. Mooie plek voor de nacht, dichtbij de snelweg.                    Plaats:  Temse, Wilfordskaai                                                                                        GPS:    51.7.22 N 04.13.4 O                                                                                           Km stand: 85100. Gereden:  298 km.

 

Zaterdag 22 Mei 2010.

Om 08.00 uur reden we al weer op de A14 /E17 en kunnen lekker doorrijden. Ik dacht dat de diesel in Belgie goedkoper was dan in Frankrijk, dus in Kortrijk nog even van de snelweg af en tanken. Was bij ons de dieselprijs 112,9 hier was het 121,9. Vond ik niet echt goedkoop, maar kennelijk weet deze pompeigenaar dat veel Nederlanders nog even langskomen.

Om 09.15 uur rijden we Frankrijk binnen, km stand 85190. Het is mooi weer en toch behoorlijk druk rond Lille, maar we tuffen lekker verder over de A1 tot waar de Peage begint. Hier gaan we van de snelweg af en volgen de Route National richting Arras. Arras vind ik een vreselijke plaats, omdat we hier altijd verkeerd rijden en ja hoor, dit keer ook. Ondanks het navigatiesysteem komen we niet uit waar we willen en in plaats van  over de N17 richting Bapaume te rijden  zitten we nu op de N25 richting Doulens. Maar vele wegen leiden naar Rome en beide wegen komen uit in Amiens en dat was de bedoeling. Na Amiens naar Neufchatel  en Bray en dan zitten we opeens op een snelweg, geen peage. De Route National is op veel stukken verbeterd tot een tweebaans weg met vier rijstroken. Schieten we dus lekker op. We doen onderweg boodschappen in een Carrefour en zien dat de dieselprijs hier 1.159 Euro is. Kijk, nog goedkoper dan in Belgie. We zien onderweg zelfs 1.129, dus tanken is goedkoper bij de grote supermarkten.

We rijden door Rouen en na de D6015 komen we op de N154, ook al een mooie snelweg geworden. Na Evreux en Dreux  rijden we om Chartres heen en komen dan op de N10.       Bij Vendome gaan we eraf richting Lunay. Daar is een France Passion adres dat we kennen van 9 jaar geleden toen we ook op weg waren naar Portugal.

Het was even zoeken  maar vonden tenslotte Cave Minier van  Gisele en Claude Menier bij het plaatsje La Prazerie 3 km. van Lunay. Dit zijn oudere mensen en de boerderij en alles ziet er wat rommelig uit, maar dat heeft juist z´n charme. Je staat niet tussen de wijnranken, want die staan aan de andere kant van de heuvel, maar ze hebben wel wijn. En geitenkaas, want ze hebben ook een paar geiten en nog wat schapen. Toen we daar aankwamen was er niemand aanwezig. Later kwam er nog een camper kijken, maar kennelijk beviel dat plaatsje hun niet want ze vertrokken weer.

 ´s Avonds een wandeling in de omgeving gemaakt en zagen verscholen in het bos nog een grote kasteelhoeve met een kerkje ernaast. Het zal nog wel bewoond zijn, maar het zag er vervallen uit.

Toen we terugkwamen bij de camper was de boerin net de geiten aan het melken. Ze vonden het leuk dat we hier na 9 jaar weer terugkwamen en ze was van alles aan het vertellen. We hebben daar wat wijn gekocht, een paar flessen en 2 liter zo uit het vat in een kleine jerrycan.

De geitenkaasjes wilden we ook proberen dus daar ook wat van gekocht. Als dank voor de overnachtingsplek hebben we een paar kleine klompjes achtergelaten.

Ik neem altijd een paar kruikjes met Beerenburg  en kleine houten klompjes mee om uit te delen. Mensen vinden het geweldig om als blijk van waardering iets te krijgen en ik vind het leuk om iets weg te geven.                                                                                                ’s Avonds genieten we nog van het uitzicht over het dal en de immense rust die er heerst. 

Plaats: La Prazerie                                                                                                            GPS: 47.47.21N 0.56.32 O                                                                                              Km stand: 85667. Gereden: 566 km.

 

Zondag 23 Mei 2010.

De zon schijnt lekker en we rijden om 08.45 uur weer. Eerst over kleine weggetjes door de velden in het heuvellandschap om bij de N10 te komen. Die volgen we verder zuidwaarts en we rijden  door Tours. Een grote stad, waar zonder veel problemen door heen rijden met behulp van ons navigatiesysteem. Sommige nieuwe wegen zijn anders genummerd en dat is even lastig met het navigatiesysteem, die deze wegen nog niet kent. Na Tours gaat het over de D910 richting Poitiers. Ook deze stad  scheuren we zo doorheen en we zoeken de N10 op en vervolgen in zuidelijke richting. De N10 is weer een tweebaans weg en dat schiet lekker op. Alle stadjes en dorpjes ga je gewoon omheen in plaats van er door heen zoals het vroeger was. Ook om Angouleme is een snelweg gemaakt en we blijven op de N10 rijden.

Het is zondag, maar in tegenovergestelde richting zie ik vele Portugese en Spaanse vrachtwagens rijden. Als we op een parkeerplaats staan voor Bordeaux stoppen we voor een half uurtje. Het is een grote parkeerplaats waar veel vrachtwagens staan en de meeste zijn Portugezen en Spanjaarden.  Even een praatje gemaakt om te zien of mijn Portugees nog voldoende is. Een chauffeur vertelde dat het in Portugal meer dan 30 graden was.               Goed vooruitzicht.

Ook Bordeaux komen we makkelijk doorheen of liever gezegd omheen. Van de stad zien we niets en gaan dan via de A62 en later over de D1113 richting Cadillac.

Hier was weer een France Passion adres. Het is een klein stadje met een muur om de hele binnenstad. Toen we op het adres aankwamen, kwam er meteen een allervriendelijkst vrouwtje op ons af, de eigenaresse, die ons welkom heette en uitnodigde om vanavond een aperitiefje te komen drinken. We hebben een mooi plekje in de schaduw gevonden, want inmiddels is het in de camper al 30 graden.

Het aperitiefje was natuurlijk een lokkertje, de eigenaresse, een weduwvrouwtje, was trots op haar bedrijf en wilde ons dat graag laten zien.  In de cave had ze allerlei gereedschappen en attributen die vroeger gebruikt werden door de wijnboeren. Tenslotte kregen we uitleg over de verschillende wijnen van het bedrijf en konden we het een en ander proeven. Een paar flesjes meegenomen voor onderweg.

Plaats: Cadillac                                                                                                                 GPS: 44.42.01 N 0.30.08  W                                                                                              Km. stand: 86085. Gereden: 419 km.

 

Maandag 24 Mei 2010.

Wat later als gepland rijden we Cadillac uit.en richting Langon waar we de D932 oprijden. Een mooie rustige weg, erg rustig want het is 2e pinksterdag. In Mont de Marsan even tanken bij een grote supermarkt. Je betaalt met kaart, dus die tankstations zijn altijd open en een goede prijs, 1,119 dit keer. Na deze stad vervolgen we over de D933, een prachtige weg. Na Cortez rijden we verkeerd en komen over een binnenweggetje, dat zich slingerend door het landschap begeeft. Weer eens iets anders, maar het schiet niet op. 

Even verderop, na 20 km, bereiken we de D933 weer en rijden richting St.Jean Pied le Port. Dit leuke stadje kennen we van onze trip door de Pyreneeën in 2007. We rijden door het stadje richting Pamplona en om 14.30 uur rijden we de Frans/Spaanse  grens over. (km. stand 86310)  Inmiddels zijn we al aan de klim over de Pyreneeën begonnen en slingerend stijgen we weg. Daarna weer langzaam dalend en tenslotte bereiken we Pamplona. Volgens Camperkontakt zou hier een camperplaats in de binnenstad zijn en dat was een heel gezoek. De wegen waren 1richting verkeer en wegen waren opgebroken, waardoor je er ook niet kwam. Nog eens geprobeerd en toen we uiteindelijk vlakbij waren, bleek dit inmiddels geen camperplaats meer te zijn. De zoveelste keer dat Campercontact foute Info heeft. Vorig jaar in Noorwegen ook al. Ik zal het  op internet weer doorgeven.

Toen we in de binnestad vlakbij die voormalige camperplaats stonden kwam er nog een Nederlandse camper aan, die ook die camperplek zochten. Ook info van Campercontact en het NKC boekwerk. Onderweg hadden we op een parkeerplaats enkele campers gezien, dus daar naar toe gereden. Was een grote parkeerplaats aan een drukke doorgaande weg en daar voelde we niets voor. Dus weer door de binnenstad gereden, maar nu om Pamplona uit te rijden richting Logrono. Onderweg bij het kleine plaatsje Mendigorria tenslotte een camping opgezocht. De prijs was 18,80 Euro inclusief stroom en toen ik vertelde dat ik geen stroom nodig had bleef het 18,80 Euro. Toen ik zei dat ik dan een plaats met stroom wilde had ik het verkeerd begrepen. Zo die ervaring heb ik ook weer. Omdat het al laat was (18.30 uur) zijn we blijven staan. Nadat we de hele dag mooi en zonnig weer hadden en 32 graden, werd het nu bewolkt en kregen we een spat regen, wat niet veel voorstelde. 

Plaats: Mendigorria                                                                                                        GPS:  42.37.33 N 01.50.36 W                                                                                        Km. stand: 86415. Gereden: 330 km. 

 

Dinsdag 25 Mei 2010

Vanmorgen hoorden we wat getik op het dak, een beetje regen, maar daarna was het weer zonnig en gelukkig een stukje koeler. Dat rijdt toch wat prettiger. De snelweg naar Logrono weer opgezocht en dan de A12 richting Burgos. Tot Burgos heeft de weg nog twee rijstroken, inhalen is bijna niet mogelijk en we zitten achter een zwaar transport aan en velen met ons. Dat schiet niet op. We komen door kleine plaatsjes en langs de weg loopt het pad naar Santiago de Compostella. Hele massa’s mensen wandelen en fietsen deze route en je ziet ze overal. Het is 11.00 uur, maar de meeste hebben de fut er helemaal uit en ze moeten de hele dag nog. Het zijn trajecten van 50-60 km per dag. Een Noor vertelde ons dat hij met zijn 9e etappe bezig was en ’s avonds slapen ze met 30 man en vrouw op een zaal en probeer dan maar eens te slapen tussen de snurkers. Ik ben blij dat ik een andere hobby heb.

 Na Burgos gaat de A12 over in de A62 tot aan de Portugese grens Burgos rijden we netjes omheen, net als Palencia en Valladolid. Dat tuft lekker verder  Onderweg nog even getankt voor .068 Euro. Langs de A12 stikt het trouwens van de benzinestations en restaurants. Bijna iedere 10 km, soms nog minder, vind je een tankstation. In Salamanca zouden op 3 parkeerplaatsen in de stad camperplekken zijn, maar dat is Campercontact info en dat laten we maar voor wat het is. We rijden door richting Ciudad Rodrigo een stadje voor de Spaanse grens. Inmiddels is het bewolkt, en buiten een beetje fris door de wind. Tenslotte rijden we op de Spaanse hoogvlakte, op een hoogte van ongeveer 800 meter. Liesbeth rijdt meestal ’s morgens, zodat ik dit verslag kan maken op de laptop en ik rijd dan ’s middags. Het is nu inmiddels 16.15 uur en nog 97 km. tot aan de Portugese grens. Misschien dat we vandaag nog Portugal binnenrijden, maar we moeten ook nog boodschappen doen om iets te eten, dus we zien wel.

Inmiddels is de lucht aardig donker geworden en begint het af en toe wat te regenen. Om 17.45 uur rijden we de Portugese grens (km.stand 86945) over en begint het te regenen. Niet echt binnenkomertje in dit Zuid Europese land. De wegen in Potugal zijn sterk verbeterd sinds ons vorige bezoek in 2001. Veel goede snelwegen, niet zoveel kuilen en hobbels en zo rijden we door tot aan Guarda. Hier zou een camping zijn, we zien echter geen bordje, ik heb ook geen adres, dus bij de eerste afslag eraf en vragen b ij een benzinepomp. Het opgegeven adres ingevoerd, maar dat klopte niet, want dat was 16 km. verder. Vervolgens nogmaals de weg gevraagd en toen wees men ons in de richting van het centrum. Guarda is op en rondom een berg gebouwd en het centrum was daarboven. Dan maar die kant opgereden en toen merkten we dat het EU belastinggeld alleen aan de snelwegen werd besteed en niet aan de lokale wegen. Deze waren sinds ons vorige bezoek dus niet verbeterd. Uiteindelijk zagen we boven op de bult bordjes met Campismo erop, dus daar moesten we heen. Een kleine camping bij een sportpark en tegenover het voetbalstadion.

Voor 10,50 Euro stonden we hier goed. 

Plaats: Guarda.                                                                                                              GPS: 40.32.07 N 7.19.17 W                                                                                            Km. Stand: 86988. Gereden: 573 km.

 

Woensdag 26 Mei 2010.

Pas om 09.00 uur vertrokken we van de campismo en gingen eerst even boodschappen doen in de Supermercado die we  gisteren onderweg de bult op tegenkwamen. Hier enige levensbehoeften ingeslagen en vervolgens verder gereden.

Ik had een route binnendoor uitgestippeld naar Figueiro dos Vinhos, dus eerst over de  nieuwe A23 in de richting Covilha. Bij Fundao had ik het plan om de N238 te rijden in de richting van Orvalho, maar omdat a. ons navigatiesysteem niet is bijgewerkt en b. ik een kaart heb van 2001 en c. alle wegen zijn vernieuwd en zelfs een ander nummer hebben gekregen, konden we de juiste weg niet vinden. Na enige tijd gezocht te hebben, het zoeken gestaakt en de snelweg weer op richting Castelo Branco. Hier de N112 opgereden. Een prachtige rustige weg door het mooie landschap. Bij Foz Giraldo nemen we een binnenweg naar Oleiros waar de weg N350 wordt genoemd en richting  de IC8 gaat. Na 20 km op de IC8 te hebben gereden gaan we over de  N236 richting Fiqueiro dos Vinhos en dan pakken we de route beschrijving van de camping erbij richting Carapinhal. De laatste 1500 meter gaat over een zandpad, maar we wisten niet dat dit ook berg af ging.

Behoorlijk smal weggetje, met kuilen en langs de afgrond, maar we zijn wel wat gewend. Langzaam rijdend komen we tenslotte bij Quinta da Fonte aan en zien dat er al een camper staat. Bij aankomst worden we meteen begroet door Liedewij. Drie jaar geleden is Liedewij hier met  Jolein neergestreken en hebben ze van een oud boerderijtje een kleine camping gemaakt. Eigenlijk bedoeld voor tenten, maar er kan ook een camper staan. Het woonhuisje heeft twee kamers voor de verhuur, een bar met bibliotheek, en twee was/doucheruimtes. Inmiddels is een 2e huisje aangekocht dat ook verbouwd wordt. Alles doen de meiden zelf of met hulp van vrijwilligers en plaatselijke bewoners uit het dorp. Ze hebben er echt iets heel leuks van gemaakt. Het is geen doorsnee camping met luxe, maar als je echt wil kamperen, dan kun je hier terecht. Mensen die niet van avontuur houden raad ik dit adres af, rust en natuurzoekers raad ik dit adres ten zeerste aan. 

De camper heeft nog nooit zo scheef gestaan, maar dat is de charme van deze camping. We genieten van deze eenvoud. Je moet dit met eigen ogen zien wil je ons geloven, maar het heeft wat. We worden door Liedewij rondgeleid en ze verteld dat ze uit Amsterdam komen.  Als je het zo ziet hebben ze in drie jaar tijd ontzettend veel werk verzet. Leuke zithoekjes, vuurstookplaats, moestuin, rivierstandje aangelegd, wandelpaden aangelegd en gemarkeerd, noem maar op.

Het elektra en betegelen van de douches en toiletten heeft Liedewij zelf gedaan, al, het houtwerk, zoals deuren maken, tafels en stoelen, komt van de hand van Jolein. Het dak vernieuwen hebben ze uitbesteed. Van het huisje waarmee ze nu bezig zijn wordt het dak vernieuwd door Jolein en vrijwilliger Tjerk. Ellen en Jeroen, twee vrijwilligers uit Eindhoven doen snoeiwerkzaamheden en onkruid verwijderen. Overal groeien druiven, er zijn enkele vijgenbomen en veel bramenstruiken.

Na de rondleiding zetten we camper nog wat rechter door met allerlei balken en houtwerk een recht stuk te creëren. Ach, voor een paar dagen is het OK. 

’s Avonds hebben we nog een wandeling gemaakt  naar het gehucht Vale do Rio en weer terug. Alweer zo’n typisch Portugees dorpje., een vrouw die de was doet bij de pomp op het plein, blaffende honden en verder geen Portugees te bekennen.

Na een paar lekkere glazen wijn van de buurman te hebben gedronken met Jolein en Liedewij gaan we de camper opzoeken.

Plaats: Quinta da Fonte.                                                                                                 GPS: 39 52 03 N 08.16.50 W.                                                                                         KM. Stand : 87204. Gereden: 216 km.

Donderdag 27 Mei 2010.

Het is een beetje een bewolkte dag vandaag. Liedewij gaat met de Peugeot bus naar het dorp en we gaan mee om Figueiro dos Vinhos te bekijken. Het is een klein stadje/dorp en het heeft leuke smalle straatjes, echt Portugees. Er zijn weinig winkeltjes, maar wel een Intermarche. Hier kun je ook tanken en zoals gebruikelijk goedkoper als elders (1.069E) Ook in Portugal is het bij de supermarkten goedkoper tanken had Liedewij ons verteld.

In het stadje zijn verder nog een paar leuke plintjes met kerkjes en daarna lopen we terug naar Quinta da Fonte. Dat is ongeveer 5 km.

We komen vriendelijk zwaaiende Portugezen tegen in Carapinhal en nemen dan hetzelfde pad naar beneden als dat we gisteren met de camper reden. Dat ziet er lopend toch anders uit en ik hoop dat ik morgen zonder problemen de bult op kan, maar dat zien we morgen wel.

’s Middags lopen we na een regenbuit  rond de Quinta en zien wat voor werk de meiden allemaal al hebben verricht. We krijgen ook een uitleg over de verbouwing van het 2e huisje. Wat een klus zeg, want geen enkele muur of deur is recht, maar dat hoort ook niet. We zien ook de kamers voor de verhuur, prachtige tegels op de vloer, wit gestuukte muren, waarbij op sommige plaatsen het stukwerk is weggelaten om de originele ruwe stenen muur tot uitdrukking te laten komen. 

Daarna wat gedronken met z’n allen en aangezien Liedewij ook kok is geweest, kookt ze ook op verzoek van de bezoekers een drie gangen menu. Dat moeten we natuurlijk uitproberen. Heel gezellig zitten we om 20.00 uur met de meiden en Tjerk, Jeroen en Ellen aan tafel te genieten van een heerlijke salade met feta, aardbeien en gebakken spekjes. Deze combinatie is geweldig. Daarna een visschotel, witvis met garnalen en prei erdoor dat wordt gegeten met witte rijst. Hierna een kaasplank met drie soorten Porugese kaas en verder meloen en ananas. Daarbij een lekkere wijn en daarna koffie met een Portugees likeurtje. Het smaakte allemaal voortreffelijk en Liedewij kookt met plezier. We blijven gezellig natafelen en zoeken om 23.00 uur de koffer op. 

 

Vrijdag 28 Mei 2010.

Vandaag gaan we weer verder zwerven want Portugal heeft nog heleboel mooie plekjes. We halen de camper van zijn verhoging, keren op het smalle pad en nemen afscheid van de vrijwilligers en de twee enthousiaste meiden. Het waren twee gigantisch leuke dagen.

In de eerste versnelling tuffen langzaam met 3500 kilo naar boven over de hobbelige weg en na 1500 meter hebben we vaste grond onder de voeten. Een paar keer dreigde de voorwielen door te slippen vanwege het losse zand en grind, maar zonder veel problemen komen we weer terug op de wereld.

We doen boodschappen in de Intermarche, tanken, en gaan op weg. Over de N236-1 rijden we naar Castanheire de Pera en vervolgen deze weg naar Lousa.  Een hele mooie weg met mooie vergezichten. Kronkelend rijden we naar de top en dan dalen we af naar Lousa. Een half uur lang rijden we zonder een auto of persoon te zien en opeens twee tegenliggers tegelijk, Nederlandse camperaars. Daarna weer niets totdat we bergaf opeens achter een groot aantal gehandicapte rolstoelers aanzeulen. Kennelijk een georganiseerde trip om geld op te halen of iets dergelijks, want er zelfs begeleiding van de politie. We worden echter door een motorrijder langs de stoet geleid en vervolgen de weg. In Lousa stoppen we om de eerder genoemde familie van de vrachtwagenchauffeur te bezoeken in zijn restaurantje. Het was nog maar net 12.30 uur dus te voeg om te eten, maar toch even langs gaan. Lousa is groter dan ik had gedacht, dus bij het eerste restaurantje gestopt en aan de eigenaar gevraagd of hij ook wist waar Cafe Lousa was. Dat wist hij wel, was niet ver, maar te moeilijk om uit te leggen, dus reed hij in zijn auto voor ons uit en 10 minuten later stonden we voor een cafe annex winkeltje in een smal achteraf straatje. Hier troffen wij de eigenaar Qim Mangarota aan en vertelde ik het verhaal van zijn zwager. Vond die man zo geweldig, dat hij meteen zijn zwager opbelde en vertelde dat ik inderdaad bij hem aan de deur stond. Even wat gezellig met de man gepraat, die vertelde dat zijn zwager onderweg was maar zondag weer in Lousa zou zijn. Wij zijn er dan waarschijnlijk niet. Ik kreeg twee flessen Portugese likeur mee, entje van hem en eentje van zijn zwager, dus gaf ik hem twee flesjes Hollandse likeurtjes (De Schout van Assen), die ik altijd als ruilhandel c.q. betaalmiddel bij mij heb. Hier kocht ik ook nog een 5 liter mandfles Portugese slobberwijn van uit de omgeving.

Daarna zijn we doorgereden naar Coimbra en hebben daar eerst de camperplek opgezocht. Dit blijkt gewoon een openbare parkeerplaats net aan de overkant van het oude centrum, dus niet bewaakt. Hier laat ik liever de camper niet staan als wij morgen de stad gaan bezoeken, dus de camping opgezocht. Met de bus ben je ook zo in de stad.

Op de camping de likeur uitgeprobeerd. Laat dit nu dezelfde lekkere likeur te zijn die we gisteren bij Jolein en Liedewij hadden gedronken. De naam is Beirão, gemaakt van Portgese kruiden.

Op de camping dit verslag bijgewerkt en lekker in het zonnetje gelegen. Prachtig weer vandaag.

Plaats : Coimbra                                                                                                            GPS : 40.11.11. N 8 .23.55 W                                                                                         Km. stand : 87300. Gereden : 96 km.

 

Zaterdag 29 Mei 2010.

Vandaag met de bus naar het centrum van Coimbra. Coimbra is een oude universiteitsstad en we wilden dat eens bekijken. Toen we op het centrumplein aankwamen zagen we meteen al een folkloristisch dans/zanggroepje die een voorstelling weggaven. De traditionele zang klinkt zeer triest en er kon geen lachje af van de zangers en zangeressen. Bals instrumenten hebben ze een gitaar, een triangel, accordeon een houten ratel en een trom voor het monotone klagelijke ritme.

Even later zagen we nog meer van deze folkloristische zanggroepen, in totaal 6, die allemaal een optreden deden van ongeveer 30 minuten. Ook werden er lekkere streekprodukten verkocht, dus zaten wij al snel aan een paar lekkere koeken.

In de winkelstraat zagen wij een CD winkel dus even gekeken naar Portugese doedelzakmuziek. Een CD van en groep uit Lissabon was net zo triest als het gezang dat ik net had gehoord, dus die viel al af. Een andere CD (Sanfonia van de groep Realejo) was stukken beter. De groep bestond uit studenten uit Coimbra.

Aangezien we vanavond in een restaurant wilden eten met daarbij Fado muziek/zang, zijn we naar het Toeristenbureau gelopen om eens te vragen waar dat kon. Hier werd ons verteld dat er geen restaurantjes waren op dit moment waar dat kon. Gelukkig hadden wij een Trotter boekje waarin een aantal adressen stonden. Het eerste adres had deze avonden nog niet omdat er nog te weinig toeristen waren. Het 2e restaurant was gesloten, maar er was wel een optreden in een cafe vanavond, maar dan kon je dan niet bij eten.

We zijn eerst maar naar de oude universiteit gelopen om die te bezoeken. Een hele tippel naar boven, want de universiteit ligt boven op de bult waaromheen Coimbra kennelijk gebouwd is. De nauwe straatjes en steegjes in de binnenstad zijn geplaveid met oude keitjes, maar worden niet onderhouden, want er zitten gaten in de weg en die worden niet gerepareerd. Ook ligt er overal rommel, dooie ratten en nog meer troep. Vele huizen zijn vervallen en half ingestort en dat blijft zo staan.

Indrukwekkende universiteits gebouwen. Groot, majestueus uit vervolgen tijden. De bibliotheek en kapel konden wij niet in vanwege een viering van het een en ander en de grote Geitentoren stond in de steigers. Dat hebben wij weer. Of we nu de Acropolis in Athene, het Christusbeeld in Rio of de Geitentoren in Coimbra willen bezoeken, ze staan allemaal in de steigers. We hadden het kunnen verwachten en waren niet eens teleurgesteld.

Lopend door de stad zien we opeens aan de overkant Liedewij, Jolein en Tjerk lopen. Wat een toeval. Bijna 100 km verder kom je de personen tegen waarvan je gisteren afscheid had genomen. Tjerk had zijn werk op Quinta da Fonte gedaan en werd naar de trein gebracht in Coimbra om naar Malta af te reizen.

Het was zeer warm in de binnenstad en nadat we de overdekte markt hadden bezocht en een deel door het oude Coimbra waren gelopen hadden we geen zin om tot 21.00 uur in de stad rond te hangen om ’s avonds Fado muziek te horen in een café, dus zijn we terug naar de camping gegaan met de bus.

Hier hebben we nog lekker rondgehangen onder het genot van een Portugees wijntje.

 

Zondag 30 Mei 2010.

We wilden vanmorgen nog even lekker van het zonnetje genieten voor de camper  en pas vanmiddag vertrekken, maar toen we net aan de koffie zaten ging iemand in de favela buiten de camping  hout verbranden,  de wind was gunstig, dus hebben we de stoelen binnengehaald en zijn hals over kop vertrokken. We waren nog niet verbrand, want de zon is nog niet echt sterk, maar gerookt hoeft nou ook weer niet.

Via de rondweg om Coimbra kwamen we op de IC2, en daarna over de N111 richting Fiqueira da Foz.. Onze kennissen die daar wonen, zitten nu in Nederland (verkeerde planning), dus gaan we niet naar Fiqueira, maar slaan af en rijden over  de N234 naar Cantanhede. Daarna rijden we door naar Praia de Mira, waar  we de camperplaats aan het strand proberen te vinden. Er staan wel allemaal campers, maar het is hier een gewone parkeerplaats voor auto’s, waar je moet betalen. Dat is natuurlijk niet erg, maar de parkeervakken zijn niet breed en te kort voor onze camper. We verlaten de boulevard en zien de Municipal camping, maar ach, we willen ook wel eens niet op een camping staan. We staan op het punt om te keren, maar rijden toch nog door en na 100 meter zagen we een aantal campers staan op een grote open parkeerplaats. De parkeerplaats ligt direkt achter de duinen en we horen de zee. We vonden hier een plekje in de zon, maar gelukkig staat de koelkast in de schaduw. We hebben hier lekker buiten gezeten, het was behoorlijk warm, de temperatuur wat je in Portugal mag verwachten. Eindelijk, want tot nu toe hadden we ’s avonds altijd de lange broek weer aan.

We waren daar net op tijd, want na een half uurtje stroomde de parkeerplaats vol met auto’s van strandgasten. Om 15.30 uur gaat iedereen nog even lekker naar het strand met picknickmanden, koelboxen etc. Om 18.00 waren alle auto’s weer weg, omdat het inmiddels volledig bewolkt was en met de wind behoorlijk fris aan zee.

’s Avonds hebben we nog een strandwandeling gemaakt  en zijn we door het uitgestorven Praia de Mira gewandeld.

Plaats: Praia de Mira                                                                                                       GPS: 40.27.2.N 08.38.12 W.                                                                                             Km. Stand: 87360. Gereden : 60 km. 

 

Maandag  31 Mei 2010.

De dag begon zeer zonnig en warm, dus besloten we nog een stranddag te houden. Na het ontbijt kwam er echter zeemist opzetten en dat ging niet meer weg. Dus wij weg, want wachten tot de mist optrok hadden we geen zin in.

In  Praia de Mira nog geprobeerd internet verbinding te krijgen, maar weer niet gelukt.

Via Barra de Mira, Praia de Vaqueira rijden we over de kustweg naar Costa Nova. Dit is een geheel nieuwe plaats gebouwd rond een paar vissershutjes. Mooie boulevard, maar een uitdrukkelijk verbod om hier met de camper te staan. Er zijn winkels en vele huizen en appartementen, maar de meeste staan leeg.

De volgende plaats is Praia de Barra aan het einde van de smalle landtong. Hier kun je met de camper in een gewone straat staan dicht bij de huizen. De zon laat zich inmiddels zien en Liesbeth gaat een uurtje naar het strand. Daarna gaan we naar Aveiro om dat plaatsje te bezoeken. Er was daar een camperplek op een parkeerplaats, op loopafstand van het centrum, maar onder aan de drukke verkeersweg. Aveiro is een niet al te grote stad met wat leuke oude gebouwen, geplaveide straatjes en pleintjes. De typische boten die hier vroeger werden gebruikt zijn nu een toeristische attractie en je kunt er rondvaarten meemaken. Er lopen een paar kanaaltjes door de stad en de hoge bruggetjes lijken op Venetie, de gondeliers trouwens ook. We hebben een paar uur door de stad gelopen en hadden het wel gezien. We wilden niet op de parkeerplaats blijven staan vanwege het lawaai, dus reden we weer verder over de N16 en dan de N109 naar Estarreja. Hier zou ook een camperplaats zijn. In de stad zien we een verkeersbord met een camper erop en volgen de aangegeven richting. Zo komen we buiten de stad, maar af en toe komen we weer zo´n camperbord tegen. Uiteindelijk bereiken we het dorpje Pardilho en hier zou ook een camperplaats zijn. Dit was info van de Portugese camperclub en inderdaad, weer een bord. In het dorp op het plein, zie je niets geen bord meer, maar een stel wandelaars, kennelijk camperaars wijzen ons de richting. Buiten het dorp weer niets, op een splitsing staan we in dubio, maar een fietsende Portugees gaat vooruit en we komen bij de lagune terecht waar een camperplaats is gemaakt. Bij het kleine haventje is een kanovereniging  Hier kunnen wel 10 campers staan. Er is een picknickplaats, speeltuintje en je kunt er water lozen en het toilet. Echter staat de sanizuil achter een hekwerk en moet je een nummer bellen als jer gebruik van wilt maken.

Er staat al een Engelse camper en de kanovereniging is ook aanwezig. Een mooie plaats voor de nacht en lekker rustig. 

Plaats : Pardilho                                                                                                            GPS : 40.48.04 N 08.38.07 W                                                                                           Km. stand : 87434. Gereden: 74 km. 

 

Dinsdag 1 Juni 2010.

Toen we opstonden  was het aanvankelijk een grijze dag. Laaghangende mist vanaf zee maakte dat het zicht minder dan 300 meter was. Geen zon te bekennen, dus weer op pad. Via allerlei kleine dorpjes en gehuchtjes op het Portugese platteland kwamen we over de nieuwe brug  bij Quintas de Norte die over de Rio de Aveiro gaat. De Rio de Aveiro is één groot lagune gebied tussen een landtong langs zee en het binnenland. Deze strook land strekt zich ongeveer van Ovar tot aan São Jacinto op het zuidelijkste puntje uit. São Jacinto ligt zo ongeveer tegenover Aveiro.

Inmiddels  was de zon weer volop aan het schijnen en door de koele wind is het aangenaam aan de kust, want als d zon brand, dan brand die goed vandaag. We rijden zuidwaarts over het schiereiland en bij Torreira zou een camperplaats zijn, echter die vinden we niet. Er staan helemaal geen campers hier, dus gaan we verder. Torreira is een leuk plaatsje, een klein vissershaventje met allerlei gekleurde vissersbootjes en men is bezig de netten schoon te maken.

We rijden verder en dachten dat São Jacinto wel een behoorlijk toeristisch plaatsje zou wezen, maar dat viel tegen. Het is een klein gehucht, maar met eindeloze stranden. Op één van de parkeerplaatsen is ook de camperplek volgens de Portugese Camperorganisatie. Er is een toiletgebouwtje (nu nog dicht) een buitendouche en 300 meter verder in de straat richting het dorp is een loosplaats. Je kunt staan op de parkeerplaats, maar ook op de stoffige weg achter de duinen. Vanaf de parkeerplaats loop je zo het strand op over een houten loopbrug.

Er stond nog een duitse camper en wij hebben hier ook een plekje opgezocht. Lekker luieren op het strand, boekje lezen etc. echt vakantie.

Plaats : São Jacinto.                                                                                                           GPS :  40.40.06 N 08.34.35 W                                                                                       Km. Stand : 87472. Gereden 38 km. 

 

Woensdag 2 Juni 2010.

Vandaag eerst  bewolkt, vanaf 09.00 uur kwam de zon er weer aan zetten. We verlieten São Jacinto, richting Ovar en zoeken daar een supermarkt op. We rijden door het stadje, zien een makt, maar het was zo druk dat we de camper niet in de buurt kwijt konden. Dan maar weer verder en de stad uit, zoeken maar geen supermarkt te zien, totdat we geheel buiten de stad een volkomen nieuw winkelcentrum zien. Allerlei winkels onder één dak, waaronder een grote supermarkt. Hier het nodige ingeslagen zodat we weer een paar dagen zonder winkel kunnen. Daarna richting Furadouro aan de kust waar ook een overnachtingsplaats zou zijn. We vonden deze omdat er al een camper stond, achter een hotel, op loopafstand van het strand. Vonden deze parkeerplaats niet leuk (wel geschikt als overnachtingsplaats) dus reden we verder langs de kust door het bos naar stranden met mooie namen zoals Praia de Cortegaça, Praia de Esmoritz en kwamen zo door Espinho, een aardige stad. We zochten de campismo om hier te staan, hadden gehoopt dat het aan het strand lag zoals in Esmoritz, maar kwamen bij een vervallen zootje aan de rand van de stad. Weer verder gereden langs de kust in noordelijke richting over de N109. Bij Miramar was het feest, allemaal tentjes met te verkopen waren, meestal speelgoed , kleding en schoenen. Er was ook een kermis, dus even langs de verkoopwaar gelopen, maar het stelde niet veel voor. Bij het plaatsje Madalena, net onder Porto vonden we een Orbitur camping, die we pas opgingen zoeken nadat Liesbeth een uurtje op het strand had gelegen. Ik kijk een beetje uit met de zon, ben daar gevoelig voor en in maart dit jaar was ik in in Brazilië na een half uurtje ook al verbrand terwijl ik in de schaduw lag van een grote parasol. Ik lees dan lekker even een boekje, daar heb ik (maak ik)  alleen in de vakantie tijd voor.

Nadat  Liesbeth van het strand kwam reden we naar de Orbitur camping. Het was 1 juni geweest, dus betaal je nu het hoogseizoen tarief. Bij Orbitur was dit 5,25 pp. en 9,50 voor de camper. Orbitur campings zijn de meer luxe campings en dat zoek ik net niet. Ik hoef geen zwembad en bar etc. dus rijden we verder. 9 jaar geleden stonden we op een Municipal in Porto en die was ook goed.

Na Madalene moeten we vanwege een wegomleiding door het plaatsje Costa. Hier komen we aardig klem te zitten met de camper, want de straatjes zijn hier iets breder dan dat onze camper smal is. Op een gegeven moment moeten we haaks naar links en eerst 2 keer steken voordat het lukt, zo krap is dat. Aan de krassen op de muur van het huisje op de hoek zien we dat er wel bredere wagens langs rijden. Daarna komen we afdalend in het dorpje Canidelo, waar volgens de oude kaart die we hebben een camping zou zijn. De kaart is van 2001, maar we vinden de municipal uiteindelijk.  Voor minder dan de helft van de prijs van de Orbitur staan we hier op een wat oudere camping, maar netjes verzorgd en met een busverbinding met Porto. Ideaal als men dus Porto en Vila Nova de Gaia wil bezoeken.( www.campingsalqueiros@canidelo.net )

Plaats : Canidelo                                                                                                             GPS : 41.7.15 N 08. 39.38 W                                                                                        Km. Stand : 87570. Gereden: 98 km. 

 

Donderdag 3 Juni 2010.

Vandaag begon de dag weer met de frisse zee mist die hier aan de kust hangt. Na het ontbijt wandelden we richting Vila Nova de Gaia, dat aan de Douro tegenover Porto ligt. Vanaf de camping konden we langs de kust lopen tot aan de Douromonding en vervolgens langs de Douro tot aan de oude stad. Dit zou volgens de camping baas slechts 5 km. moeten zijn.

Toen we langs het strand liepen in Canidelo was het een drukte van belang. Het strand lag om 11.00 uur al vol met badgasten en heleboel mensen waren aan het joggen langs het strand en aan het fietsen. Nadat ik dit aan een Portugees had gevraagd, bleek vandaag een nationale vrije dag te zijn. Het strand lag in ieder geval vol met zon aanbidders, echter was er geen zon. Hoe dichter we bij Vila Nova de Gaio kwamen, hoe beter de zon ging schijnen, omdat we verder het binnenland in liepen. Na 1,5 uur lopen (dus geen 5 km.) waren we in het oude centrum langs de Douro en hier hebben we op een terrasje een wijntje gedronken en wat gegeten. Daarna  in de oude stad omhoog gelopen langs enkele Port grootheden zoals Sandeman, Graham’s en anderen. Je kunt de kelders bezoeken en uiteraard meteen wat kopen. Wij zijn niet van die Port liefhebbers, dus dat hebben we overgeslagen. Er zijn wel 10 verschillende Portmerken hier in Vila Nova de Gaia en die hebben ook allemaal een eigen omgebouwde boot met hun naam erop waarmee je over de Douro een boottocht kunt maken.

Via smalle steegjes en trappetjes een internetcafe gevonden en geprobeerd deze site bij te werken, zodat de thuisblijvers iets over ons konden lezen, maar helaas dat lukte niet. Wel even kunnen mailen.

Hierna zijn we weer teruggelopen naar de camping. Hoe dichter we daar kwamen, hoe minder zon en het bleek dat hier aan de kust de hele dag de zon niet had geschenen. Toch was het strand om 17.30 uur nog steeds bomvol.

  

Vrijdag 4 Juni 2010.

Vandaag met stralend weer vertrokken om langs de Douro te rijden.

Eerst door  Canidelo om tenslotte op de weg langs de baai van de Douro naar Vila Nova de Gaia te rijden. Waar we gisteren hadden gelopen reden we nu met de camper. Dwars door het oude gedeelte langs de Douro en vervolgens de oude brug over naar Porto. Met ons Kaatje vonden we al gauw de N108 langs de noordzijde van de Douro. Een schitterende weg die zich langs de Douro slingert. Door kleine gehuchtjes. Bij het plaatsje Entre-os-Rios komt de rivier de Tamego uit  in de Douro. We zoeken een grote supermarkt, maar die vinden we niet. We steken de Douro over naar Castello de Paiva, maar ook hier geen supermercado.

 

Daarna blijven we de Douro volgen maar nu langs de zuidoever over de N222. We rijden tot 450 meter hoogte en de Douro slingert zich beneden ons. Hele mooi vergezichten overal om ons heen. Bij Baragem de Carrapatelo, een stuwdam in de Douro voor de electriciteit opwekking, rijden we over de rivier en komen we weer op de N108.  We zoeken eigenlijk een wijnboer om wat Douro wijntjes te proeven, maar vinden niets. Als we uiteindelijk een bordje zien met “wijn te koop”  kunnen we niet her erf op omdat het zo klein is. Als we weer een bord zien en dit volgen komen we bij een wijncooperatie uit, waar de grote tankwagens met wijn hun lading lossen van de dieverse kleinere wijnboertjes. Hier werd het ook niets. Al slingerend, stijgend en dalend rijden we richting Peso da Regua, waar een camperplaats zou zijn. Die vinden we, maar gelukkig ook een Supermarkt.

De camperplaats ligt op een algemene parkeerplaats midden in de stad, , maar gelet op het drukke verkeer leek me dit geen lekker plekje voor de nacht. In Lamego, dat 13 km. zuidelijker ligt aan de N2 zou ook een camperplaats zijn volgens weer een andere lijst die ik had gezien. Deze plaats lag aan een pleintje van een kerkhof, mooi uitzicht over de stad, maar in de brandende zon. Aangezien er nog geen andere campers stonden, maar wel auto’s zijn we doorgereden. In de stad hadden we boden gezien met Campismo erop, dus dat bordje maar gevolgd. Het was goed aangeduid en de bewegwijzeringsborden waren allemaal vrij nieuw, dus we slingerden behoorlijk steil naar boven buiten de stad inmiddels in de hoop een camping te vinden. Toen we op eenzame hoogte geen borden meer zagen, toch maar even gevraagd aan een lokale dame. Gewoon doorrijden tot de top, werd ons verteld. Dat deden we dus braaf en inmiddels op ruim 900 meter zagen we een oud vervallen bordje met Campismo erop. De toegangsweg was al niet onderhouden en we kregen een vermoeden. Het toegangshek was dicht, het gras en onkruid groeide geweldig, maar er was geen tent of caravan te bekennen. Leek ons naderhand ook al sterk, zo ver van de stad en bijna onbereikbaar voor caravans. Toch nog even verder gereden, want misschien was er wel een geheel nieuwe camping opgezet. Maar niet dus. Inmiddels was het 18.00 uur en we wilden eigenlijk wel stoppen. Dus weer naar beneden gesuist en richting Vila Real .

 

Voordat we de Douro weer overstaken in noordelijke richting zagen we een Quinta. Toch maar even vragen of we hier konden staan vannacht. Mevrouw Quinta uitgelegd wat France Passion was en hoe het in Frankrijk en Duitsland ging met campers en wijnboeren. Toen ik vertelde dat het gebruikelijk is dat ik dan wat wijn proef en daarna koop, vond ze het een goed idee. Dus de poort open maar helaas, door de laaghangende bomen konden wij het terrein niet op. Mevrouw verwees ons naar de volgende Quinta, die was veel groter. 500 meter verderop weer geprobeerd. Bleek een grote wijnboer te zijn  met een hotel dat hij verpachtte. Prachtige oprijlaan, mooie gebouwen, ideaal dus. Helaas, voorheen had de wijnboer er wel schik van gehad dat er campers kwamen en die mochten wel blijven staan, maar de hotelpachter had daar geen trek in, die wilde slaapgasten en geen camperaars, dus dat kon niet meer. De pech bleef ons die dag  achtervolgen. Dus verder gereden over de N naar Vila Real. Deze oude weg (we hadden beter over de nieuwe A24 kunnen rjden) ging weer slingerend richting O.L.H. en dat was ik inmiddels  al aardig zat geworden. Na 25 km met een snelheid van 40 km per uur komen we tenslotte om 20.00 uur in Vila Real en daar meteen de mooie rustige camping opgezocht.

Plaats : Vila Real                                                                                                           GPS : 41.18.12 N 07.44.13 W                                                                                        Km. Stand : 87777. Gereden 207 km.

 

Zaterdag 5 Juni 2010.

Aangezien het lekker weer was besloten we een dagje hier te blijven.Eerst de camper een beetje in de schaduw gezet, want als het warm wordt dan staat de camper de hele dag in de zon en dan is het binnen behoorlijk warm.

Daarna Vila Real ingelopen op zoek naar een supermarkt. Dat was 40 minuten lopen via de ringweg, want daar hadden we gisteren borden zien staan. De terugweg gingen we dwars door het stadje en dan zie je ook wat. Leuke simpele winkeltjes waar ze artikelen verkopen die bij ons al 25 jaar niet meer worden gebruikt. Winkels waar ze alleen plastic teilen en emmers in allerlei kleuren en maten verkopen. In die winkeltjes hangt er van alles aan het plafond en in stellingen en het is al leuk om er naar te kijken. Grote hambouten, gedroogde vis (bacalhau) enz. Gewoon een leuk zootje dus.

’s Middags lekker in het zonnetje/schaduw boekje lezen en gebarbequed. Door de wind ging het vuurtje hard en door dezelfde wind zaten we ’s avonds ook zo weer in de camper.

 

 

Zondag 6 Juni 2010.

Weer op pad gegaan en eerst maar geprobeerd om LPG te tanken. In Vila Real was een LPG pomp, dus die opgezocht. Echter was de tank leeg, dus dan maar weer verder. Over de IP4 richting Amarante, waar ook een LPG station zou zijn. We zien onderweg dat voorbij Amarante op de tolweg ook een LPG station was, dus waarom zouden we zoeken in de stad. We rijden de tolweg op en vinden even later het benzinestation. Daarna rijden we bij de eerste gelegenheid de tolweg weer af en op de één of andere manier rijden we verkeerd maar na enig zoeken vinden we de weg die we willen hebben. We komen op de N15 en rijden richting Lixa, maar dit is een slecht onderhouden weg. We rijden door Lixa en dat is een nog grotere ramp. We moeten 5 km. door de stad over kinderkopjes rijden en alles rammelt in de camper. Dan maar met 20 km per uur rijden met een sliert auto’s achter je. Als we daarna op de N101 rijden is het beter en zoeken we een binnenweggetje uit naar Fafe. Hier is het weer even zoeken naar de juiste weg en rijden 2 keer om de stad heen, totdat we de juiste afslag in de gaten krijgen. We rijden richting Povoa en daarna komen we op een verrekte smal straatje met kinderkopjes door een dorpje. Het gaat allemaal net goed en gelukkig zijn er geen tegenliggers. Daarna even steil omhoog en rijden we de N103 op die van Braga naar Chaves loopt. Al die kleine dorpjes en smalle straatjes zijn hartstikke leuk, maar af en toe is het zweten. Gewoon langzaam rijden, dan is er niets aan de hand.

Even later voorbij Cerdeirinhas  zoeken we de N308-1 op naar Gerês. Hier stonden we  9 jaar geleden ook op een camping en die wilden we weer opzoeken. Gerês is een klein kuuroord in de bossen en langs de  Rio Cavado, dat hier een groot meer vormt. Als we over de weg omhoog rijden hebben we een prachtig uitzicht over het meer. Vervolg je deze weg dan kom je bij Portela do Homem bij de Spaanse grens.

De camping vonden we weer, deze ligt aan een riviertje en er waren twee houten bruggetjes waar we over moesten rijden. Er stond een bord van max 3,5 ton. Ik hoopte dat ze rekening hadden  gehouden met 10% overbelading en ja hoor, de krakkemikkig uitziende bruggetjes houden het.

Plaats : Gerês.                                                                                                             GPS : 41.44.25 N 08.09.30 W                                                                                         Km. stand : 87943. Gereden : 166 km.

 

Maandag 7 Juni 2010.

We verlaten Gerês en rijden dezelfde weg terug naar de  N103 en gaan dan linksaf richting Chaves. De weg is goed en bij Venda Nova rijden we de N311 op. Dit is een hele mooie weg, niet alleen goed te rijden, maar ook met prachtige ver gezichten over de eindeloze vlaktes. Je rijdt hier op een hoogvlakte, 1000 meter en de hei staat al in bloei tussen de gele bremachtige struikjes. Prachtig gezicht.

 

Zo rijden we langzaam slingerend 32 km richting Boticas. Hier is een camperovernachtingsplaats op een parking naast het politiebureau. Bij Sapiaos komen we weer op de N103 en rijden richting Chaves waar we tanken en de supermarkt induiken. Daarna rijden we over de N213 in zuidelijke richting naar Mirandela. Op een gegeven moment rijden we op de nieuwe N213, een mooie snelweg. In Mirandela is de camperovernachtingsplaats ook op een parkeerplaats bij de rivier, maar aangezien we de enige camper waren zoeken we de camping op. Deze ligt ook aan de rivier de Tua en we krijgen een plekje bij de stuw, zodat we even later in het zonnetje met het watergeraas naast ons aan een wijntje zitten. 

 

Plaats: Mirandela                                                                                                          GPS : 41.30.17 N 07. 11.47 W.                                                                                   Km.stand : 88103. Gereden: 160 km.

 

Dinsdag 8 Juni 2010.

Was het gisteren nog mooi weer, vandaag begon het te regenen. We hebben eerst de camper op de parkeerplaats neergezet, want hier had ik via Fon internet verbinding en konden we mailtjes binnenhalen en dit reisverslag op de website plaatsen.

’s Middags hield het even op met regenen, maar het was een grijze dag.  We zijn uit  Mirandela in zuidelijke richting vetrokken en rijden tussen de wijnranken over de N213 via Vila Flor en de N215 naar de N102. Deze weg is erg slecht onderhouden en de camper rammelt aan alle kanten. Gewoon een kl…e weg. We rijden niet harder dan 40 km. maar het helpt niet echt. Bij Vila Nova de Foz Côa hadden we een wandeling gepland en zoeken een plaatsje in de stad waar we de camper veilig konden neerzetten. Die vonden we niet, maar dat zien we morgen wel.

We rijden een stukje door en gaan dan rechtsaf de kronkelige stijgende N222 op en vinden tenslotte bij Freixo de Numão een officiële camperplaats. Het is een klein dorpje, maar het heeft een volwaardige camperplaats met voorzieningen voor wel 30 campers. Het is een eenvoudige plaats, naast de sportvelden, het is gratis, zelfs elektra kun je zo inpluggen. We hebben echter nooit elektra nodig dus nu ook niet. Deze camperplaats is in 2001 opgezet door Jean Pierre Rossi. Vermoedelijk een Fransman, die wist hoe belangrijk camperplaatsen kunnen zijn. We dachten dat we hier helemaal alleen zouden staan, wat we overigens best veilig vonden naast de huizen en een dorpscafe/restaurant, maar opeens staat er een Franse camper naast ons. Daar hebben we verder niets van gezien, want als de Fransen (en de Duitsers) stil staan gaan meteen de luiken dicht. Rare gewoonte.

’s Avonds lopen we wat door het dorpje en drinken nog een lekker wijntje in het kroegje, waar dorpsbewoners druk aan het klaverjassen waren.

We praten wat met de kroegeigenaar en toen we vroegen waar we de lekkere wijn konden kopen kregen we een fles mee, maar die mochten we niet betalen. Gelukkig had ik nog een kruikje Beerenburg in de camper liggen om weg te geven en zo hebben we dat opgelost. Portugezen geven graag wat weg, maar als ze wat krijgen vinden ze dit prachtig.

Plaats: Freixo de Numão.                                                                                                GPS : 41.30.17 N 07.11.47 W                                                                                        Km. Stand : 88192. Gereden : 89 km.

 

Woensdag 9 Juni 2010.

Het heeft de hele nacht geregend, we kijken tegen een grijze massa aan. Dat voelt niet goed, maar als je op ongeveer 900 meter hoogte zit, dan zit je ook in de wolken. We dalen weer af richting Vila Nova de Foz Côa, maar aangezien het nog steeds regent zien we af van onze wandeling en rijden naar Torre de Moncorvo dat te bereiken is via de N102 en de N220. Torre de Moncorvo ligt in een dal en hier is ook een camperplaats die we even gaan bekijken. Prachtige veilige plaats met voorzieningen met een mooi uitzicht over de stad.

Daarna rijden we de stad in op zoek naar een bakker en lopen wat door de straatjes en steegjes. Er is een oude kerk met vierkante toren die in het midden van de stad op een bult staat. Het pleintje ervoor is schitterend met zijn kleine huisjes en winkeltjes.

Na de lunch gaan we weer richting de N102 en rijden in noordelijke richting naar Bragança. Eerst weer over dat stuk slechte weg. We rammelen weer uit onze verschoning en bij Bornes staan we opeens stil. Even wachten, een grote explosie en we kunnen weer verder. Er wordt een nieuwe weg aangelegd en vermoedelijk lag er een stuk rots daar waar ze dat niet wilden hebben.

Na Macedo de Cavaleiros rijden we op de nieuwe IP4 richting Bragança.  We hadden de GPS punten ingevoerd van de camperplaats, maar we kwamen achter een grote flat uit. Dan maar even de laptop erbij om het adres op te zoeken en kijk, we hebben weer een  Fon verbinding met het thuisfront.

Daarna zoeken we de camperplaats op en we komen op een prachtige nieuwe camperplaats achter de middeleeuwse citadel en oude stad van Bragança. Een schitterende nieuwe plaats met voorzieningen en je loopt zo de oude ommuurde stad binnen.

In een  boekje hadden we wat tips van aardige restaurantjes gezien, dus in de benen en deze opgezocht. We lopen door de oude burcht en dalen via een steil klinkerweggetje waar het voetpad aan weerszijden een trap is naar en komen uit bij Restaurante O Manel. We waren de enige gasten en toen ik de eigenaar daar naar vroeg, bleek dat men hier veel later gaat eten. Bleek ook zo, want later kwamen er meer gasten. Tot die tijd had de eigenaar tijd genoeg om met ons te praten. Een enthousiaste eigenaar die zelf een bepaald recept had gemaakt en ons wilde laten proeven. Het zag er niet uit, maar dat kon ik in het Portugees niet zeggen.

 

De wijn smaakte heerlijk en het overige eten ook. Als toetje koos ik iets ander dan Liesbeth en de eigenaar had al in de gaten dat we zouden delen omdat we het allebei wilden proeven, dus kregen we ieder twee toetjes. Dit waren heerlijke puddinkjes van cocos en van noten. We kregen noch een Portwijntje na en betaalden voor dit alles slechts 30,50 Euro. Daarna liepen we de citadel weer in en zien dat een duitse camper tegen het verkeer in door de poort van de burcht komt rijden. Dat ging nog maar net goed qua hoogte en breedte. De vrouw stond buiten aanwijzingen te geven. Ze vertelden dat ze de camperplaats zochten en opeens midden in de burcht stonden. Lekker slim, nu moesten ze de steile weg af naar beneden. Later zagen we ze op de camperplaats staan, dus dat was toch gelukt.

We drinken nog een smerig wijntje in een kelderpub bij de burcht en zoeken de camper weer op.

Plaats : Bragança                                                                                                           GPS : 41.48.14 N 06.44.46 W                                                                                       Km. Stand : 88329, Gereden 137 km.

 

Donderdag 10 Juni 2010.

Liesbeth is in de stromende regen nog even door het oude gedeelte van de stad gelopen en daarna zijn we weer op pad gegaan. Eerst even internetten tussen de flats en daarna nog de laatste Portugese boodschappen gedaan. (Braziliaanse Guarana, Braziliaanse Goiabada en Portugese wijn.)  Na een broodje te hebben gegeten zijn we via de rondweg om Bragança  de IP 4 opgereden. We wilden naar Miranda do Douro aan de grens met Spanje en bij Rio Frio hebben we de N218-2 opgezocht. Een mooie weg, langzaam stijgend en slingerend en intussen was het ook droog geworden, wat het uitzicht iets aantrekkelijker maakt. Na Vimioso heet de weg gewoon N218 en bij Caçarelhos zien we opeens een Portugees op een ezel met een groot aantal schapen achter zich aan. Dat zou op de Drentsche hei niet misstaan.

Tenslotte bereiken we Mirandella do Douro en zoeken de camperplek op. Deze ligt achter de kathedraal. We rijden omhoog naar de kathedraal, en vinden een lege parkeerplaats achter de muur in het oneindige. Aangezien er geen andere campers stonden, zochten we een betere plek.  We zijn eerst door het oude stadsgedeelte met zijn smalle straatjes gelopen. Prachtig die oude meuk. Kleine winkeltjes, waar ik een  Portugese doedelzak zag hangen.Die was niet te koop. 9 jaar geleden heb ik een Portugese doedelzakmaker in Lissabon ontmoet en die kwam uit deze streek. Toen ik dat vertelde wist de winkeleigenaar precies wie dat was. Zijn dochter werkte in een Sapataria(schoenenwinkel) iets verderop. Daar dus ook even een praatje gemaakt. Daarna opzoek naar een plaats voor de nacht. We zagen een mooi pleintje, maar dat bleek alleen toegankelijk voor politie. Dan maar naar de Campismo. Via een smalle oude stenen brug komen we bij de Campismo aan, maar die was gesloten. Te vroeg in het seizoen denk ik. We zijn terug gereden naar het politiebureau en door maar eens gevraagd of er problemen waren als wij op het plein voor hun neus zouden staan. Dat was dus geen probleem. In de hal van het politiebureau hing een Portugese doedelzak, dus meteen een  aanknopingspunt voor een praatje. Aardige lui. Meteen een eetadresje gevraagd voor vanavond. Toen we goed en wel in de camper zaten, kwam er nog een camper aangereden (Nederlanders) die dit stekkie ook wel aantrok. Ze hadden het bord “verboden in te rijden” ook gezien, maar kwamen even bij ons vragen. Meteen kwamen de agenten ook buiten. Als de ze Nederlander ook een kennis van ons was, dan mocht hij ook blijven staan. A. Op deze wijze stonden er dus 2 Nederlandse campers voor het politiebureau in Miranda do Douro. Inmiddels was het weer aan het regenen en daarna zijn wij tussen de buien door naar het restaurant gelopen. Dit was een groot restaurant, waar de televisie aanstond en slechts 1 tafeltje was bezet. Ik vroeg of de andere 50 tafels gereserveerd waren. Omdat dit niet het geval was, konden we een plekje uitzoeken. We hebben lekker gegeten, maar het was niet zo gezellig als gisteren in Bragança.

Daarna terug naar de camper en heb ik op het politiebureau een kruikje kruidenbitter achtergelaten. Toen ik vertelde dat dit voor na de dienst was begrepen zij mij verkeerd, want de dop was er zo af. De politie in Miranda do Douro werkt nog net zo als de politie bij ons 30 jaar geleden. Geweldig. 

Plaats Miranda do Douro.                                                                                              GPS : 41.29.30 N 06.16.34 W                                                                                          Km. Stand : 88420. Gereden 91 km.

 

Vrijdag 11 Juni 2010.

We werden wakker met regen. De hele nacht had het al geregend en hoorden we het gekletter op het camperdak. Buiten was het grijs. Het stadje verlaten, de Douro over gereden en we waren in Spanje. De Douro vormt hier de grens over een hele lengte en de rivier stroomt diep beneden in een kloof die beiden landen scheidt. In Spanje is het weer niet veel beter. We rijden over de ZA324, een mooie rechte weg op een hoogte van 800 meter. Voorbij Ricobayo komen we op de N122 en rijden richting Zamora en dan dwars door het centrum van Zamora over de snelweg A11 naar Vallodolid. Hier zijn ze met een nieuwe rondweg rondom de stad bezig en moeten we even zoeken naar de juiste weg richting Soria dat 180 km. verderop ligt aan de N122. Een mooie redelijk rustige weg langs de Douro , maar die krijgen we maar af en toe te zien. Niets grote rivier, die hier trouwens Duero het, maar een klein stroompje.

Op deze Spaanse hoogvlakte (we rijden op ongeveer 1000 meter hoogte) zie we langs de weg de kleine dorpjes, met hun typische huizen en kerkjes. We rijden tussen de eindeloze wijnvelden en hier en daar een Aldega, een wijnhuis of coöperatie. Prachtige statige huizen hebben die wijnboeren hier. Voorbij Penafiel, bij Valdezate gaan we van de weg af en rijden naar het dorpje. Vanaf de weg zagen we het kerkje al op de bult staan en het leek ons de moeite die eens te bekijken. Echt een boerendorpje. Langs de weg zagen we deuren in de rotsen. Dit zijn vermoedelijk kelders die in de rotsen zijn uitgehouwen, waar men het eten opslaat.

 

 Daarna rijden we verder en bij Alduhuela gaan we linksaf over de SO910. Deze 13 km. lange weg naar Abejar is ook een mooie weg. Inmiddels rijden we op 1200 meter hoogte, maar je merkt niet dat we gestegen zijn, want je slingert niet de berg op. Het is één grote vlakte op deze hoogte. Net buiten Abejar, op de weg richting Molinos de Duero vinden we een camping. Die moesten we hebben vanwege de benodigde wasmachine.  Even verderop aan de weg bij Covaleda zou een campervriendelijke camping zijn volgens Camperkontakt, maar deze was dat ook.

De hele dag heeft het regelmatig geregend, we hebben de lange broek en trui aan en in plaats van de airco gebruiken we de kachel. Vakantie 2010.

Plaats : Abejar                                                                                                             GPS : 41.49.01 N 02.47.31 W                                                                                          Km. stand : 88772. Gereden : 352 km.

 

Zaterdag 12 Juni 2010.

De hele nacht heeft het geregend en toen we wakker werden nog steeds de druppels op het dak. We hebben eerst om 08.00 uur het wasgoed in de machine gedaan en zijn toen gaan ontbijten. Om 10.30 uur regende het nog steeds, maar de was was droog. We zijn meteen weggereden in de stromende regen en hebben de  N234 opgezicht richting Soria. Daar konden we mooi omheen rijden in plaats van er doorheen en hierna reden we over de N122 naar Tarzena. Deze weg zijn ze aan het renoveren en dat is maar goed ook. In Borja zijn we gestopt voor de lunch, de zon wilde schijnen, maar het regende nog steeds. Vergissing kennelijk, want toen we verder reden regende het nog steeds.

De A122 ging rechtdoor over in de A127 via Tauste naar Ejea. Een middelgrote grauwe stad op de hoogvlakte en we reden er zo doorheen.

Na deze stad zijn we over de A125 gereden en na Erla werd dit een smalle weg, bijna een Schotse single track Road, maar goed berijdbaar. Prachtig landschap om ons heen. Het was droog geworden en de zon begon zelfs af en toe te schijnen. We rijden langs bijna verlaten dorpjes en genieten van het uitzicht. Geen hond komen we tegen en voelen ons Remy. Vlak voor het stadje Ayerbe zien we opeens een oud klooster langs de weg. Even gestopt en bekeken. Was de Santuario de Nuestra Seńora de Casbas. ’t Is maar dat je het weet.

Bij Ayerbe  gaan we linksaf op w A132 richting Jaca. Alweer een prachtige weg. Het blijft droog, de zon schijnt (niet overdrijven) en we genieten van de mooie weg en het uitzicht. Murillo de  Gallego ligt aan de snelstromende rivier de Rio Gallego, is een prachtig dorp dat tegen de rots is aangeplakt.

 

Mooi gezicht en een paar leuke foto’s gemaakt. Even later zien we  Los Mallos, een taaltal bijzondere rotsformaties en daar tegenaan is het dorpje  Riglos geplakt. Het lijkt net of die rotsformatie het dorpje elk moment kan verpletteren.

De weg is mooi, bij Sta. Maria is een stuwmeer en we slingeren verder tot aan Puenta la Reine de Jacca. Linksaf gaat naar Pamplona, maar daar zijn we de heenreis al geweest en rechtsaf gaat naar Jacca over de N240.  We zien de Pyreneeën en we zien ook dat er sneeuw ligt op de toppen. Daar gaan we morgen overheen, maar we zien wel.

Bij Santa Cruz de la Seros kun je de A1603 op richting Monasterio de San Juan de la Pena. Daar zou een plaats zijn om met de camper te overnachten, maar aangezien de weg na Santa Cruz te smal werd hebben we hier van af gezien en zijn door gereden naar Jacca, waar we een camping hebben opgezocht. Een eenvoudige camping, moeilijk bereikbaar, maar als je er bent OK.

Plaats: Jacca.                                                                                                                  GPS: 42.33.10. N 00.3.05 W.                                                                                        Km. stand : 89071 Gereden : 299 km.

 

Zondag 13 Juni 2010.

Het was droog, maar dan was alles er mee gezegd. Laag hangende wolken en nevel. We hopen dat het aan de andere kant van de Pyreneeën beter zal zijn.We tanken nog een keer aan de Spaanse kant, want in Frankrijk zal het duurder zijn. We zoeken de N330 op en rijden in Noordelijke richting langzaam stijgend omhoog. Voor de Col de Somport heb je 2 keuzes, of je gaat er overheen, of je gaat er onderdoor, door een 8km. lange tunnel. We kiezen voor de laatste optie. Korter, sneller en we hebben al genoeg rondgeslingerd als berggeiten. De tunnel is goed verlicht en na 8 km. zijn we in Frankrijk. We stoppen hier om koffie te drinken en opeens wordt er in het Nederlands geroepen door een tweetal wandelaars, of de groten thuis willen doen. Blijken een Nederlander en een Oostenrijker te zijn (achter in 50) die vanaf Lourdes naar Santiago de Compostella wandelen. Ze waren 3 dagen onderweg en moesten nog 30 dagen lopen voordat ze daar aankwamen. Zij konden niet door de tunnel en moesten over de Col de Somport heen, een lange tippel over de 1962 meter hoge Col. En wij wilden dat niet eens met de camper doen.

We hebben deze wandelaars een kopje koffie gegeven en na wat gepraat gingen ze weer fris op weg. De Nederlander moest trouwens de 19e juli weer thuis zijn, want dan is de Nijmeegse vierdaagse en die doet hij er even achteraan. Groot respect!

In Frankrijk is het weer niet veel beter, dus we zakken de Pyreneeën af over de N134. Mooie weg door de kloof en tenslotte komen we bij de eerste grote plaats Oloron St. Marie. Hier gaat de N134 in Noordoostelijke richting naar Pau. We rijden  om Pau heen en dan over de D943 via Morlaas en Lembeye naar het gehuchtje Moncaup. Hier hebben goede vrienden ons (Bob en Riet) vorig jaar een huis gekocht, en zijn hier regelmatig te vinden. Nog niet permanent omdat Bob nog werkt. Ik had vrijdag al een SMS-je gestuurd maar geen antwoord gekregen, dus op goed geluk toch maar die kant op. Even navraag gedaan in het kleine dorpje Moncaup en we vonden het huis. Helaas was er niemand aanwezig. Na een telefoontje bleek dat ze juist gistermorgen richting huis waren gereden en vanmorgen pas mijn SMS-je hadden gelezen. Pech dus. Een mooi huis, tegen de heuvel aan tussen de wijnranken en uitzicht over het dal. Prachtig. Inmiddels is de bewolking wat opgelost en begint de zon een beetje te schijnen.

We gaan verder, nu richting Nant  bij Millau, want daar zitten kennissen uit Assen op de camping en thuis hebben we nooit tijd om ze te bezoeken, dus rijden we er even voor om.

Via prachtige binnenweggetjes door leuke kleine dorpjes en stadjes komen we bij Rabastens de Bigorre op de N21. Dat rijdt wat sneller. Via Mirande komen we in Auch en dan zoeken we de N124 op Toulouse. We willen bij een France Passion adres overnachten, maar in de buurt zijn alleen Foie Gras adressen en we willen wijn. Die zijn pas na Toulouse. Aangezien het al 17.00 uur is en we in Gimont aan de rivier de Gimone een camperplek vinden, blijven we hier staan voor de nacht. Op het moment dat we de stoeltjes buiten willen zetten om even lekker in het zonnetje te gaan zitten wordt het donker en begint het te onweren. Was ook te mooi om waar te zijn. Het gaat echter niet regenen en ’s avonds maken we nog een wandeling door het stadje en langs het water. 

Plaats : Gimont.                                                                                                            GPS : 43.37.48 N 00.52.10 W                                                                                        Km. stand : 89325. Gereden : 254 km. 

 

Maandag 14 Juni 2010

De hele nacht heeft het geregend en het regent nog steeds. Je wordt er moedeloos van. Inmiddels al meer dan een week slecht weer. We gaan verder richting Toulouse en dan komen we op de snelweg. We gaan in noordelijke richting om Toulouse heen en aangezien het 09.00 uur is, komen we in de ochtendspits terecht. We rijden wel 45 minuten in de file, voordat we  bij L’Union  de N88 op kunnen. Deze weg voert ons Montastruc, waar we de snelweg A68 op kunnen. Dat schiet daarna lekker op, ondanks de regen. Bij Albi gaan we deze snelweg af en rijden over de  D999 in oostelijke richting. De weg kronkelt mooi door het landschap, maar door de nevel en regen zien we niets van het mooie uitzicht dat hier beslist moet zijn. We rijden door leuke plaatsjes als St.Sernin sur Rance en  St.Afrique. Vlak voor St.Rome de Cernon kun je afslaan naar Roquefort van de beroemde schimmelkaas. Dat kleine weggetje laten we liggen en rijden verder. Via La Cavalarie (hier is een militair kamp gevestigd) komen we na een afdaling in het oude plaatsje Nant. We zoeken de camping op van onze kennissen Janny en Hans en zien allemaal Nederlandse kentekenplaten, oranje shirts en Nederlandse vlaggen. Als ik ergens een hekel aan heb…….

In de regen zoeken we de stacaravan op die helemaal op de bult is gelegen. Niemand aanwezig en we vinden ze beneden in de kantine, waar iedereen voetbal zit te kijken. Het blijkt een RCN camping te zijn, vandaar dat hier allemaal Nederlanders waren (Vreemd?)

Ik vroeg hoeveel de prijs voor een camper was met 2 personen zonder elektra en ik kreeg als antwoord 25 Euro incl. Ik wil niet voor elektra betalen als ik het niet gebruik, maar men wilde de elektra prijs niet in mindering brengen. Op het bord bij de ingang stond 23,50 Euro vermeld, maar er kwam nog tax bij. De prijs was zo hoog omdat het hoogseizoen was. Op mijn vraag of dan ook het restaurant  open zou zijn , bleek dit niet het geval. Typisch Nederlandse camping, waar ik dus voor bedankte. Onze kennissen vertelden dat ze veel campers bij de poort hadden gezien, maar die gingen allemaal weg. Na het eten wij ook dus. We hadden al meerdere campings gezien. Terug richting het dorp zagen we een camping voor 13,50 Euro en geen tax. We wilden het liefst vlakbij het dorp Nant  staan en daar vonden we een camping voor 10 Euro incl. Gewoon een eenvoudige camping, goed sanitair en op loopafstand van het dorp. Campers zijn hier welkom, want er is speciaal een saniplaats aangelegd. De oude eigenaar van de camping Le Vialaret,  Philippe vraagt of wij hem bij andere camperaars willen aanprijzen. Zullen we zeker doen en ik zal de camping aanmelden bij Camperontact.                                                                                                             ’s Avonds komen onze kennissen op bezoek en we drinken Portugese wijn met Franse kaasjes. 

Plaats : Nant                                                                                                                   GPS : 44.01.41 N 03.17.50 O                                                                                         Km.stand : 89582. Gereden 257 km.

 

Dinsdag  15 Juni 2010.

Laat ik maar niet over het weer beginnen vandaag.                                                           Om 11.30 uur na de koffie zijn we met Jannie en Hans in hun auto op pad gegaan. We hadden gisteravond over  France Passion verteld en dat wilden ze ook wel eens meemaken. Dus hebben we voorgesteld een tripje te maken. Nu kon ik eindelijk ook tijdens het rijden eens goed om me heen kijken, maar dat viel door de mist niet mee. We hebben eerst Roquefort bezocht vanwege de kaas. Het stadje zelf stelt niet veel voor, het is gebouwd tegen een enorme rotsformatie, maar er zijn veel kaasbedrijven die je dan ook kunt bezoeken. Zelfs de Cave waar alle kazen liggen te rijpen kun je bekijken. Er is wel een camperplaats met voorzieningen,  maar vandaag waren we zonder camper.  We zochten een winkel uit en daalden via een trap af naar de kelder waar een videopresentatie over het maken van de kaas werd  getoond. In het Frans, dus daar verstonden we niets van. Weer een trap lager kwamen we in de Cave, maar dit was allemaal nep. Een hele kleine ruimte, met wat gereedschap en  stellingen met piepschuim kazen, He zag er wel schimmelig uit, maar wat wil je ook, het is er vochtig en donker. Zelfs de stellingen waren beschimmeld.

 

Via een andere ruimte kom je weer boven en sta je opeens, hoe kan het ook anders, in de verkoopruimte. We konden wat proeven, zagen de prijzen en hadden eigenlijk al genoeg. Toch maar een pond echte Roquefort gekocht. Na dit plaatsje via allerlei kleine binnenweggetjes gereden naar een wijnboer van France Passion in Le Bosc bij Lodeve. Hier een proeverij gehad, een paar flessen gekocht, maar de smaak nog niet te pakken gekregen. 30 km. verderop in Le Felix de Lodez het nog eens geprobeerd. Hele enthousiaste wijnboer, die zijn Cave liet zien, ons van de wijn liet proeven en van het uitzicht over het dal liet genieten.

 

Ook hier een aantal flessen gekocht, want die smaakten beter. Bij Lodeve was droog geworden en zelfs de zon ging schijnen. Toen we echter via de A75 weer in noordelijke richting naar de camping reden en wij door een tunnel aan de noordelijke kant van de berg kwamen te rijden was het opeens weer helemaal mistig van de laaghangende wolken en de temperatuur was in een keer gezakt van 21 naar 12 graden. In het dorpje La Cavalerie een pizzeria opgezocht en daarna in de regen naar de camping gereden.

 

Woensdag 16 Juni 2010.

Hou maar op, wat een shit weer. We worden er helemaal depri van, dus besluiten we weg te gaan om aan de andere kant van het gebergte te zien of het daar beter is.

Ik zie dat de rechterachterband van de camper behoorlijk leeg is, dus eerst even bij de benzinepomp het bandje opgepompt. Stond op 2,5 bar en weer opgepompt tot 4,5. Daarna in de regen via de D55  de D7 opgezocht die wat breder was. Via Alzon en Arre, twee van die kleinen bergdorpjes, komen we in  Le Vigan. De weg heet nu weer D999.Inmiddels is de lucht steeds blauwer geworden en ging de zon schijnen. We rijden vervolgens naar Ganges, dat niet aan de gelijknamige rivier ligt maar aan de rivier de Arre. Bij St. Hypolythe du Fort rijden we over de D982 naar Tornac en dan naar Cardet. Hier is een France Passion adres waar we 3 jaar geleden ook goed stonden en die wijnboer willen we weer opzoeken . In Cardet is ook een Camper/Caravan zaak met accessoires en daar proberen we een nieuwe knop voor de koelkast te krijgen, want onderweg was deze gesneuveld. Deze knop hadden ze helaas niet in voorraad, wel mooie nieuwe Rapido campers, model 2010, waar we even stonden te kwijlen. Een nieuwe camper aanschaffen omdat de knop van de koelkast defect is leek ons ook al zo wat.

Bij aankomst bij de wijnboer was hij direct enthousiast, hij herkende ons aan de camper, want drie jaar geleden waren wij de eerste Nederlanders die bij hem op Domaine des Arnasseaux kwamen.

We konden mooi de natte luifel even in de zon laten drogen en we hebben ’s avonds in het avondzonnetje even lekker gewandeld. Zou het dan eindelijk mooi weer blijven? 

Plaats: Domaine Arnaseaux Cardet.                                                                                GPS :  44.00.57 N 04.05.56 O                                                                                       Km. Stand : 89682. Gereden : 100 km. 

 

Donderdag 17 Juni 2010.

Nee dus. Vannacht heeft het weer behoorlijk geregend en ik was de luifel vergeten in te draaien. De luifel stond ook niet afwaterend en dus hadden we een reservoir aan water op het dak wat niet in de drinkwatertank van 150 liter paste. Het is inmiddels wel droog, maar bewolkt. De wijnboer vertelde dat het 25 mm. geregend had en dat er hier in de Provence zelfs doden waren gevallen afgelopen nacht door de hevige regenval en onweer.

Hadden wij nog mazzel dus met een beetje water op het dak.

Een tegenvaller was eigenlijk de rechterachterband die ik gisteren had opgepompt. Was weer behoorlijk leeg, dus beslist lek.                                                                                        We zijn voorzichtig naar de Camper/caravan zaak gereden  bij de doorgaande weg en daar vroeg ik of ze ook lucht hadden voor de band. Ik werd naar de werkplaats gestuurd, achter de grote zaak en hier stonden  allemaal campers die een grote beurt kregen, gerepareerd werd etc. Een groot bedrijf dus. De persoon achter de balie vertelde ik over de band en toen hij deze bekeken had moesten we de camper even voor de garage rijden, werd de camper opgekrikt en begon hij het lek op te zoeken. Uiteindelijk  vond hij het gaatje waar lucht uit kwam en toen bleek er een ijzeren spijker of iets dergelijks in te zitten. Die kreeg hij er niet gemakkelijk uit.Met een speciale boor werd het gat iets groter gemaakt en na tijden gemarteld te hebben kwam er een deel van een spijker uit van ongeveer 2 cm lengte. Vervolgens werd het gat groter geboord en middels een prop weer gedicht. Krik eronder weg en na 10 Euro betaald te hebben kon de persoon weer achter zijn buro gaan zitten. Fantastisch dat die Fransen vakantiegangers meteen helpen. Iedereen heeft veel vooroordelen over de Fransen (ik had ze  ook) maar dit laat toch zien dat het anders is. Veel vooroordelen komen volgens mij omdat de Nederlanders de taal niet spreken. Ik heb die Fransen in ieder geval in mijn beste Frans vriendelijk bedankt voor hun snelle hulp.

We konden nu weer verder en rijden naar Ales waar we boodschappen doen. Daarna over de D6 naar Bagnols sur Ceze. Een mooie rustige weg en we komen tenslotte in het Rhone wijngebied aan. We wilden nog een tweetal dagen op een camping in de zon staan, lekker luieren in de zon, barbecuen, maar hier vonden we niets wat ons aantrok. Wel een mooie camperplek bij een Cave in Chusclan iets ten ZO van Bagnols sur Seze. Het weer was weer helemaal bewolkt, fris, dus niet blijven staan. We rijden over de N86 en willen na 2 km over de D298 naar Barjac, maar we zien een bord dat de weg alleen toegankelijk is voor personenauto’s vanwege wegwerkzaamheden. We zien op de kaart dat bij Montclus, waar de werkzaamheden waren, de weg erg smal is vanwege de kloof die daar is. Vermoedelijk een omleiding die door het kleine dorpje Goudargues loopt. We willen de goden niet verzoeken, dus keren we om en gaan over de N86 verder in noordelijke richting. Voorbij Pont St. Esprit rijden we de D901 op die ook richting Barjac gaat. Iets verder konden we ook in westelijke richting rijden, over de D290, maar die kronkelt en slingert omhoog en naar beneden  door de Gorges de Ardeche.

                                         

Het eerste dorpje dat we op de D901 tegenkomen is Aigueze. Dit stond aangegeven als een middeleeuws plaatsje, dus we zijn daar even rondgelopen. Prachtig plaatsje rond een kasteel, smalle steegjes en trappetjes en aan de buitenzijde kijk je van grote hoogte over de Ardeche uit. Een heel mooi uitzicht. Leuke huisjes en een mooi Frans pleintje met kroegjes en restaurantjes. Later rijden we door Barjac en de zon scheen inmiddels volop. Na Barjac rijden we over de D579 naar Vallon Pont DÁrc en zien bij de Ardeche een mooi Municipal camping. Zo te zien heeft het hier ook behoorlijk gehoosd. Als om 16.00 uur de receptie open gaat, krijg ik te horen dat er niet gebarbecued mocht worden op de camping, alleen op de barbecue plaats en niet bij je staanplaats. Dan maar een andere camping opgezocht. Richting Rosieres, bij het plaatsje La Beaume aan de rivier La Beaume is een camping waar we 3 jaar geleden en 25 jaar geleden hebben gestaan en hiervan wist ik dat je mocht barbecuen. Dus naar La Beaume gereden. We kijken op de kaart, rijden eerst naar Ruoms en vervolgens richting het plaatsje La Beaume. Bij het kleine plaatsje aangekomen zien we een boord dat het verboden is om verder te rijden met vrachtauto’s, auto’s met caravan en campers. Nou da’s vreemd, hoe kom ik anders aan de andere kant bij de camping. Even uitgestapt en kijken of ik inderdaad niet door kon rijden. La Beaume was net zo’n middeleeuws dorpje als  Aigueze en de straatjes waren inderdaad niet veel breder. Hier kon je zelfs met de auto niet door zonder je klem te rijden.

We moeten dus terug naar Ruoms en dan via de D104 richting Joyeuse, maar halverwege de terugweg zien we al een bordje met de richting Joyeuse, dus op goed geluk gaan we die in en ja hoor, dit is een bredere weg. Uiteindelijk komen we op de D104 en even later rijden we richting de camping Domaine Arleblanc. Het is zonnig weer, om 18.00 uur staan we bij het riviertje La Beaume, horen het water ruisen, stoeltjes buiten, om 18.30 uur gaat de barbecue aan en de maïskolven en vlees erop en om 19.00 uur begint het te regenen. Onder de luifel verder gegeten, maar de lol van barbecuen gaat er zo wel af. Later wordt het weer droog, maar het blijft zwaar bewolkt. 

Plaats:  Domaine Arleblanc bij Rosieres                                                                             GPS : 44.27.58 N 04.16.18 O                                                                                          Km. Stand : 89852. Gereden : 170 km

 

Vrijdag 18 Juni 2010.

Vandaag een rustdag op de camping. Toen we wakker werden scheen de zon volop en was het helemaal onbewolkt. Zouden we dan eindelijk krijgen waar we al zo lang op wachten?

Terwijl ik het reisverslag bijwerk ligt Liesbeth in het zonnetje. Om 12.30 uur lunchen we lekker onder de luifel en jawel hoor, het wordt bewolkt en het gaat regenen.

Om 14.00 uur is het voorbij, dus we besluiten omdat het toch bewolkt is, een wandeling te maken naar La Beaume, het middeleeuwse dorpje waar we gisteren met de camper stranden.

Volgens onze kaart konden we de weg van de camping langs de rivier volgen en zouden er dan moeten uitkomen.

Bij de volgende camping even navraag gedaan. Gewoon doorlopen en rechts aanhouden, klein paadje volgen en hoeveel km. wist mevrouw van de camping niet. Na nog een km. zagen we een bordje doodlopende weg en we kwamen uit bij twee huizen waar bordjes stonden dat het toch echt privé was.

Even aangebeld en navraag gedaan. We moesten het eerste paadje links nemen, en dan gewoon de rivier volgen. Makkelijk toch? Het paadje ging nog, we komen bij de rivier La Beaume en dan zoeken, terwijl links een bergmassief ziet, waar je niet tegen op kunt lopen. We kiezen voor het paadje naar het bergmassief en komen langs de rand van het massief te lopen. Af en toe zien we een gele verfstreep op de rotsen dus die volgen we maar. We moeten klimmen langs de afgrond en dan ook weer naar beneden naar de rivier. Vanaf grote hoogte heb je een pracht van een uitzicht over de rivier en het ravijn. Dit pad wordt niet door veel mensen gebruikt, maar het is welk een uitdaging. Je moet oppassen dat je niet uitglijdt, want door de regen zijn de rotsen nat en glibberig. Na 1,5 uur komen we eindelijk weer in de beschaving. Langs de rivier liggen dames topless te zonnen, dus dat zal onze beschaving wel zijn. Even later komen we in het dorpje La Beaume, een prachtig klein middeleeuwsdorpje, smalle straatjes en steegjes en een paar restaurantjes. We bekijken het dorpje en gaan weer terug nadat we eerst een flesje water hebben gekocht. Als we gaan zitten op een terrasje, dan weet ik het wel, dan kan ik daarna niet meer over de glibberige stenen terug. Op het moment dat we terug willen lopen begint het te regenen, maar aangezien mijn T-shirt al nat was van het zweet, maakt dat niet veel meer uit. We raken onderweg even de route kwijt, maar vinden na enig zoeken het juiste paadje weer en tenslotte komen een paar buien later weer op de camping aan.

 

Zaterdag 19 Juni 2010.

Vandaag begon de dag weer bewolkt, dus wegwezen.                                                     Eerst over de D 104 naar Aubenas gereden en dan de N102 opgezocht naar Le Puy en Velay. Deze mooie weg slingert omhoog via Pradelles.  In het midden van Le Puy staat op een rots een kasteel. Op een andere rots zien we een kapelletje en daaromheen is de stad gebouwd. Na Le Puy rijden we in de regen over de N88. Deze weg is deels snelweg en het schiet lekker op. Tenslotte komen we bij St. Etienne en via de rondweg rijden we naar de N82 en volgen deze tot Montrond les Bains. Hier gaan we over de N89 naar L’Arbresle. We zitten in de buurt van Lyon, want op de weg is het druk. We hebben een France Passion wijnboer opgezocht in Le Breuil aan de D486 en in de regen komen we aan op Domaine de la Pierronze van de familie Rollin. Ze hebben een lekkere Beaujolais en da’s maar goed ook want buiten is het 12 graden.

De wijnboerin verteld dat het hier nu tussen de 25 en 30 graden zou moeten zijn. Is ook beter voor de druiven. We kunnen hier water tanken en als we wilden konden we stroom krijgen. Ze zijn dit jaar voor het eerst bij France Passion aangesloten en ze vinden het leuk om camperaars te treffen. Ze hebben lekkere Beaujolais, niet die fake wijn die primeur heet te zijn en waar ieder jaar zo’n circus van wordt gemaakt vanwege de commercie, maar gewoon lekkere wijn. Na het proeven kregen we een Rosé mee voor vanavond. 

Plaats : Domaine de la Pierronze Le Breuil                                                                         GPS :  44.41.49 N 04.01.31 O                                                                                        Km. Stand : 90119. Gereden : 267 km. 

 

Zondag 20 Juni 2010.

Grauwe dag vandaag. We vertrekken weer nadat we de wijnboerin een kruikje en een paar klompjes cadeau hebben gedaan. Vond ze geweldig.

Via een binnenweggetje de D38 opgereden naar Villefrance en daarna over de N6 noordwaarts. Het rijdt lekker rustig op zondag, je komt wel door ieder dorpje en stadje, maar dat is leuk en je ziet nog eens wat. Na Macon, een grotere stad en Tournus, komen we in Chalon sur Saone, een vrij brede rivier. Bij Chagny vervolgen we over de N74 en komen in Beaune. Dit is een mooi stadje, waarbij het centrum helemaal ommuurd is. Op loopafstand van dit centrum vonden we een camperplek met voorzieningen. Dit stadje is zeker de moeite waard om een volgende keer te bekijken. Voor Dijon zien we in een stadje dat er een rommelmarkt is, dus even de benen strekken en de rommel bekijken. We zoeken altijd iets leuks voor onze wijnkelder, maar vinden niets, wel een oude zaag die buiten aan de muur komt te hangen naast het andere oude gereedschap.

Dijon kunnen we makkelijk via de rondweg omzeilen en vervolgen dan weer over de N74. De bergen en het geslinger zijn we inmiddels kwijt en we rijden nu over de vlaktes en het heuvellandschap. Onderweg krijgen we af en toe een bui op ons dak, maar de zon doet zijn best. We rijden nu richting Langres, maar voordat we daar zijn overleggen we waar we een plekje gaan zoeken. In het Michelin Camperboekje met 100 routes, zien we dat er vlak in de buurt bij Piepape een camperplek is aan de sluizen van het Kanaal tussen de Marne en de Saone. We zien op de kaart inderdaad het dorpje liggen. We rijden naar de sluis, maar zien geen camperplek. We vinden nog drie sluizen, maar nog steeds geen camperplaats en er zou nog een eetgelegenheid bij zijn ook. Helaas vinden we die niet, We rijden verder langs het kanaal en sluis nummer 5 is bij het dorpje Dommarien. Ook hier niets, wel een grasveld langs het kanaaltje met een bord dat dit een camping is. Een paar toiletten, douches en stroom, maar raar dat in zo’n uithoek een camping is. We besluiten om hier te blijven staan en zien 2 kleine tentjes van een tweetal Nederlandse fietsers.

’s Avonds lopen we nog even door het mooie dorpje. 

Plaats : Dommarien                                                                                                       GPS : 47.41.07 N 05.20.40 O                                                                                            Km. stand : 90390. Gereden : 271 km.

 

Maandag 21 Juni 2010

We gaan verder in Noordelijke richting en rijden eerst over een paar landweggetjes en zien 2 jonge vosjes voor ons de weg oversteken. Bij Chassigny belanden we op de D67 en even later komen we weer op de N 74 NA Langres wordt de N74 D74 en we rijden door een heel mooi landschap. Bij het dorpje Goncourt zien we een camperplek aan de Meuse, die in Nederland Maas heet en gaan hier even staan om koffie te drinken. Een mooie camperplaats met voorzieningen aan het riviertje, afgebakende plaatsen, maar je mag geen luifel uitdraaien of stoeltjes buiten zetten. Daarvoor in de plaats zijn er picknicksets neergezet. Een volgende keer willen we zeker hier terugkomen. De omgeving is erg aantrekkelijk.

Neufchateau dat weer iets verder ligt is ook een prachtige stad. Een grote ommuurde binnenstad met veel oude huizen.  Hier doen we nog wat inkopen en gaan dan weer verder en komen in Toul. Ook al zo’n vestingstad die we vaker voorbij zijn gereden, maar het bezoeken best waard zijn. Na Toul komen we op de snelweg A31, rijden Nancy voorbij richting Metz en zijn om 14.45 uur in Luxemburg. We rijden over de oostelijke ringweg om de stad heen richting Trier. Uiteindelijk belanden we in Klusserath en vinden een plekje op de grote camperplek aan de Moezel. We staan aan de Moezel en zien af en toe een schip voorbijvaren. 

Plaats: Klusserath                                                                                                              GPS :  49.50.26 N 06. 51. 06 O                                                                                        Km. stand : 90726. Gereden : 336 km.

 

Dinsdag 22 Juni 2010.

De zon schijnt en het wordt al lekker warm. We staan echter in de schaduw van een grote boom en vinden dat niets. Is er eindelijk zon, sta je in de schaduw. Nadat enkele campers vertrokken zijn verkassen we. Na weken komen de korte broek en de slippers weer tevoorschijn. We blijven hier 1 dag staan om lekker te luieren en dat lukt aardig. ’s Middags lopen we door Klusserath en vinden een antieke kurkentrekker, maar een hele bijzondere. Leuk voor in onze wijnkelder.'s Avonds uit eten bij Weinstube Monika en daarna naar Klaus en Ruth Gebert onze wijnboer/kennissen. De wijn van 2009 wordt uitgeprobeerd en ze krijgen van ons een fles wijn uit Portugal en één van een Franse wijnboer.

 

 

Woensdag 23 Juni 2010.

Vandaag rijden we verder richting huis. We verlaten Klusserath nadat we Klaus en Ruth beloofd hebben om hier volgend jaar met het 1 mei feest weer te zijn om te helpen met de verkoop van wijn en de barbecue etc. Staat in de agenda.

De snelweg opgezocht en richting het noorden gereden. We hadden besloten om in Emmerich te gaan staan aan de Rijnpromenade. Ik kende alleen de plek in de stad, die ik zelf niet zo prettig vond, maar had gehoord dat je ook langs de Rijn kon staan. We vinden echter niets en kunnen zelfs de boulevard niet meer op omdat dit een wandelgebied is geworden.

Dan naar Elten, hier zou op de berg in de Lindenallee een camperplek zijn. We zien echter geen bordjes en verwijzingen, maar rijden toch door. Vlak voor de camperplek staat een bord en inderdaad er staan al 5 campers. Mooi rustig plekje naast de minigolfbaan, pannenkoekhuis en een hotel. We staan om 15.30 uur lekker in een warm zonnetje.

Plaats : Elten.                                                                                                              GPS :                                                                                                                               Km. stand : 91041. Gereden : 315 km. 

 

Donderdag 24 Juni 2010.

Vandaag is onze laatste vakantiedag. We verlaten Elten met stralend weer en gaan via de snelweg naar Zwartsluis om zoon, schoondochter en kleindochter te bezoeken. Zij is nu precies 6 weken oud en we hebben haar al 5 weken niet gezien.

Wordt een leuk weerzien met het thuisfront en daarna gaan we naar huis om de camper uit te mesten.

Plaats : Bovensmilde                                                                                                        Km. stand :  91204  Gereden : 163 km 

In deze vakantie hebben we in totaal 6402 km gereden. Naar Portugal was al 2400 km.

We hadden deze vakantie voor Portugal gekozen, vanwege de herinneringen die we van 9 jaar geleden hadden. Portugal is echter behoorlijk veranderd, meer Europees, maar wel met een eigen karakter. Toch viel deze trip ons allebei erg tegen, waarschijnlijk omdat de verwachtingen te hoog lagen. Wijnboeren konden we wel ontdekken, maar niet bij blijven staan, geplande wandelingen gingen niet door vanwege de regen. Ook het weer speelde natuurlijk niet mee.  Aan het strand was het winderig en ’s morgens koud en mistig vanwege de zeemist. Vanaf 6 juni hadden we iedere dag regen en maandag 22 juni was pas onze eerste regenvrije dag. Ook dat hadden we niet verwacht, maar willen daar niet over klagen. Ieder jaar hebben we prachtig weer, zelfs in Schotland,  dus nu een keertje pech.

Morgen weer aan het werk, de TT drukte is begonnen, het wordt prachtig weer, dus wat wil een mens nog meer.

In september zien we wel weer.

 

 

Duitsland Moezel

 

Zondag 19 september 2010.

Vandaag om 17.00 uur zijn we vertokken voor een weekje er tussen uit.  Daar hebben we de camper tenslotte voor, alleen dit jaar hebben we er niet veel gebruik van kunnen maken. Druk zoals gewoonlijk. Maar nu wilden we wel er even tussenuit. Dus nadat Liesbeth om 16.30 van het werk thuis kwam zijn we meteen vertrokken. We wilden veel wandelen en via een boekje van de ANWB kwam ik om te beginnen op een wandeling van 7,5 km. Die begon in Heimbach en daar was ook een camperplek. Via Nijmegen, Venlo en Monchengladbach kwamen we uiteindelijk om 22.15 uur in Heimbach aan. Een mooie camperplak, maar dat bleek pas de volgende dag bij daglicht.

De camperplek  was aan het spoor, maar dat bleek het eindstation van een klein spoortje te zijn en ’s nachts zouden er geen treinen rijden volgens een bord bij de toegang. Dit bleek ook zo te zijn.  Gelet op het verkeer voor ons huis langs was deze plek een oase van rust. Na een wijntje was het ook goed slapen.                                                           

Paats     : Heimbach                                                                                                             Km. stand: 92044                                                                                                     Gereden   : 305 km. 

Maandag 20 september 2010.                                                                      Vanmorgen eerst broodjes gekocht bij het Aral tankstation, die ook de camperplaats beheert en nadat we hadden ontbeten hebben we de wandeling gedaan die we uit het ANWB boekje hadden uitgezocht. Nu bleek dat we deze wandeling meer dan 7 jaar geleden ook al eens hadden gedaan, echter toen was deze camperplaats er nog niet.                     De wandeling voerde naar een klooster op een berg en daarna door een dal naar beneden en via een omtrekkende beweging weer naar Heimbach. Het was mooi warm weer, dus genoten wij.   De rest van de middag hebben we lekker in het zonnetje gezeten en een boekje gelezen.

Dinsdag 21 september 2010.                                                             Weer broodjes gekocht, ontbeten en toen gereden naar Weyer.   Ook hier was een wandeling uit het boekje. Weyer was niet ver rijden dus na een uurtje waren we er al. Na de koffie de wandeling gemaakt. Het zou 7,5 km. zijn, maar wij zijn in de gelukkige omstandigheid om altijd verkeerd te lopen en doen er dan iets langer over. Ook vandaag dus. Het werden dus 10 km. Niet erg, want het was mooi weer en zeer zonnig en warm. De wandeling voerde door bossen, langs velden en eindigde bij de Kaukashohle, een bergmassief met grotten uit de oudheid.  

Toen we om 13.00 uur bij de camper terug waren hebben we eerst een broodje gegeten en zijn toen verder gereden naar Nettersheim waar ook een camperplek was en wandelingen. Na een bezoek aan de supermarkt hebben we deze mooie camperplek opgezocht en lekker in het zonnetje weer een boekje gelezen.      De camperplek ligt aan het einde van het stadje, mooi gelegen tussen de bomen en je betaald 7 euro incl. stroom. Geen geld dus. Je staat nog steeds versteld van de mooie camperplekken in Duitsland. Zijn wij al tevreden met een legale parkeerplek voor de nacht, hier in Duitsland proberen ze de camperaar het helemaal naar de zin te maken.                                                                                           Om 17.00 uur verdween de zon achter de bomen en doken wij de camper in, want zonder zon is het vrij fris deze tijd van het jaar.                                                                           Plaats  : Nettersheim                                                                                                             Km. stand : 92090                                                                                                    Gereden  : 46 km

Woensdag 22 september 2010.                                                       Met prachtig zonnig weer zijn we naar het iets verderop gelegen Steinfeld gereden. Bij het klooster hebben we de camper geparkeerd en zijn aan een wandeling begonnen. Voor een deel loopt deze wandeling langs het riviertje de Urft. De Romeinen legden vanaf de bron van de Urft een waterleiding aan naar Keulen. Een deel van deze waterleiding is tegenover kasteel Dalbenden (uit 1252) nog te zien.  We wandelen verder door prachtige bossen, waar de bomen alweer de herfstkleur krijgen.  

Na de wandeling rijden we over mooie provinciale wegen door het bos naar Daun en vervolgen we over de autobahn naar Wittlich en dan naar Hetzerath. Hier zoeken we de Moezel op en rijden naar Klusserath.

Op de camperplaats gekomen schrikken we eerst van de vele campers. Zo druk hebben we het in Klusserath nog nooit gezien en we komen er toch vaak buiten het seizoen. Het is niet eens vakantie. We zetten de camper vrij dicht bij de ingang en Liesbeth nestelt zich in de zon. Ik zoek onze kennissen(=wijnboer) op.

Deze vertelden dat ze eigenlijk vorige week met de druivenpluk zouden beginnen, maar door het slechte weer wat er was en verwacht werd hebben ze dit uitgesteld en de plukkers afgebeld. Nu was plots het weer omgeslagen en waren ze begonnen, maar plukkers hadden ze nu niet veel.

Nadat ik dit had aangehoord heb ik met Liesbeth overlegd en besloten we hen een dagje te helpen met de druivenpluk. Die ervaring hadden we nog niet.                                      Plaats  : Klusserath                                                                                                                Km. stand   : 92218                                                                                                           Gereden  ; 128 km,

Donderdag 23 september 2010.                                                      Een mistige dag, althans toen we om 06.30 uur opstonden. Om 07.00 zaten we bij Ruth en Klaus aan het ontbijt en daarna in de auto naar de wijnvelden. Om 08.00 uur begonnen we met plukken. We hadden een regenjack aan, maar een regenbroek zou ook geen overbodige luxe zijn geweest. Zeiknat werd ik, want dat waren die wijnranken ook. Er werd uitgelegd hoe we moesten plukken, een ieder kreeg een schaar en emmer en per twee man deed je een rij tussen de ranken, eentje links en eentje rechts.

We waren met 7 man/vrouw en later kwam Ruth er ook bij. Als de emmer vol was kieperde je deze om in de kar die op het brede pad stond. Toen we verder op de bult aan het plukken waren, kwam Klaus met een kleine trekker met een plateau waarop wel 8 grote kunststof kisten konden staan.

      

Hierin werden dan de emmers geleegd en als de 8 kisten vol waren dan reden Klaus en ik naar beneden en kiperden deze kisten leeg in de kar.

Om 10.00 uur dacht ik aan een lekker bakkie koffie, maar dat kennen de  wijnboeren niet. Vanwege de kou en nattigheid kwam er een hassebassie tevoorschijn, waardoor je van binnen lekker warm werd en nog beter kon plukken.

Om 10.30 uur begon de zon te schijnen en werd het zo warm, dat alle natte kleding weer droog werd en je in een Tshirtje kon werken.

Om 12.00 uur werd er een tafel en bankjes uitgeklapt die naast de kar hing en kwam er een overvloedige broodmaaltijd aan te pas, nadat we eerst een paar glaasjes wijn hadden gedronken. Zo hoort dat namelijk als je gaat plukken. Om 15.30 uur waren we op deze lokatie klaar met plukken en gingen we terug naar Klusserath. Bij hun huis hadden ze ook nog druiven, dus die hebben we ook meteen maar geplukt. Daarna werd de wijn in de pers gedaan en na 3 uur draaien van de pers was er die dag een opbrengst van 2000 liter wijn. Uiteraard moest daar even op gedronken worden.

Om 18.30 uur zaten we aan een Winzer maaltijd, dat is traditie voor de plukkers. Degenen die plukken krijgen een maaltijd aangeboden. Gek he, daar hoort ook weer wijn bij.

De andere plukkers vertrokken al gauw, want die hadden vermoeidheidsverschijnselen, last van de rug etc. Wij hadden verwacht daar ook last van te krijgen, maar niets hoor.

We hebben ons die dag behoorlijk vermaakt en zullen ons zeker een volgend keer weer aanbieden om te helpen met de druivenpluk.

Vrijdag 24 september 2010.                                                                                      Was het gisteren mooi weer, vandaag begon het in ieder geval ook goed, maar later werd het bewolkt en ging het zelfs regenen.   Pascal, Christa en Lieke (zoon, schoondochter en kleindochter)  hadden een camper geleend van een kennis en waren al enkele weken op pad. We hadden met hen afgesproken in Losnich, want hier zou dit weekend een wijnfeest zijn. Toen we op de camperplek aankwamen waren we verbaasd over de grote hoeveelheid campers die er stonden. Wat een drukte. We vonden een plaats waar 2 campers konden staan en waar we ook stroom hadden, want met een klein wurmpie van amper 5 maanden is stroom voor het flessie etc. wel nodig.

Even SMS-en met Pascal en een uurtje later stonden zij naast ons. Het was inmiddels bewolkt en het regende wat, maar toen het droog was zijn we het dorp ingelopen. Het stelde niet echt veel voor. Sommige wijnboeren hadden op straat een kraampje staan waar je wijn kon drinken, wat kon eten etc. Bij Jurgen en Bettina Roth was er ook een muzikant met een trekharmonika, ondersteund door computergestuurde kwijl- en duitse inhaak muziek. In ieder geval lekkere Federweiser met Zwiebelkuchen.                             Aangezien ons wichie moest slapen hebben we in de camper nog een ander wijntje geprobeerd.                                                                                                                        Plaats   : Lossnich                                                                                                                    Km. stand   : 92263                                                                                                        Gereden   ; 45 km.

Zaterdag 25 september 2010.                                                                             Ons wichie heeft bij ons in de camper geslapen. ’s Nachts wordt ze natuurlijk wakker en ligt dan in haar bedje wat te prevelen en daar werden de ouders afgelopen weken vaak wakker van. Nu konden ze dan eens doorslapen en werden wij wakker gehouden. Liesbeth heeft haar ’s nachts een half uurtje op de arm gehad en daarna ging Lieke weer slapen. Om 06.30 uur moest ze haar flesje hebben en daarna heeft ze  rustig tussen ons in liggen slapen.       

Vandaag was het droog, maar wel bewolkt. De bakker kwam aan de camperdeur, dus verse bolletjes gekocht. Na de koffie een wandeling gemaakt door het dorp, maar er was niet veel loos. Door het weer (ook koud) bleven veel mensen weg)

Pascal en Christa hebben we een beetje wijnkennis bijgebracht door bij een aantal wijnstands wat uit te proberen en te kopen.

Om 17.00 uur zijn we weer naar Bettina en Jurgen gelopen en hebben daar in de Cave gegeten en gedronken.

Om 22.00 uur was het donker en werd er aan de overkant van de Moezel vuurwerk afgestoken.Wel een half uur lang konden we van een gigantisch mooi vuurwerk genieten. Zo mooi hadden wij het nog nooit gezien.

Zondag 26 september 2010.                                                             Lieke heeft nog een nachtje bij ons in de camper geslapen. Moet ze toch aan wennen, want straks als ze groter is wil ze toch met opa mee opstap met de camper.                            Pascal,  Christa  en Lieke zijn na de koffie vertrokken richting huis, wan zij moeten maandag weer werken. Wij zijn even daarna ook vertrokken en zijn langs de Moezel gereden in noordelijke richting. Bij Bullay was een vlooienmarkt, althans volgens de borden langs de kant van de weg, maar toen we daar kwamen, stelde het niet veel voor. Meer antiek dan vlooien, dus niets voor ons.

Na Bullay verlaten we de Moezel en willen via Bengel naar de autobahn rijden, maar slaan ergens verkeerd af en komen weer bij de Moezel terecht bij Urzig. Als we bij Urzig de helling afrijden staat er een verbodsbord voor voertuigen breder dan 2.00 meter. Zeker weer een stadspoort of iets dergelijks. Ik ben even uitgestapt en te voet in de regen even gekeken of er inderdaad een smal stukje was of niet. Aangezien ik niets kon vinden zijn we de bult verder afgereden door het dorpje met zijn smalle straatjes en beneden bij de Moezel aangekomen bleek er een heuse vlooienmarkt te zijn. Jammer voor de kooplui, maar het regende. Toch vond Liesbeth nog wat rommel dat ze wel in de tuin kwijt kon.

Daarna hebben we echt de Moezel verlaten  en hebben we de snelweg opgezocht. Bij Wittlich zijn we over de E42 richting Prum gereden en daarna via Sankt Vith naar Malmedy. Hier hebben we bij het station de camperplaats opgezocht. Een redelijke plaats, maar helaas weinig stroompunten en die waren allen bezet. Dan maar zonder stroom.                                                                                                                                     Plaats   : Malmedy                                                                                                                Km. stand   :  92435                                                                                                           Gereden 172 km.

Maandag 27 september 2010.                                                                               Na een supermarkt te hebben bezocht zijn we de snelweg opgereden in de richting Antwerpen. Hoe dichter we bij die stad kwamen, hoe drukker het werd op de snelweg. Verschrikkelijk gewoon. Na Antwerpen gaan we richting Roosendaal, waar afgesproken hadden met Guust en Sje om wat te bomen over een te organiseren Schotlandweekend.

We hebben afspraken gemaakt en kunnen aan de slag. Guust en Sje gaan voor de eerste keer naar Schotland en om in de stemming te komen haalde Guust een Highland Park te voorschijn. Gelukkig stond de camper bij Guurst en Sje op de oprit.                                                                                                Plaats   :Roosendaal                                                                                                               Km. stand : 92895                                                                                                             Gereden   : 460 km.

Dinsdag 28 september 2010.                                                                                Na de koffie zijn we vertrokken en hebben we de snelweg opgezocht en via Breda en Utrecht zijn we naar huis gereden.

Omstreesk 14.00 uur reden we langs Zwolle. Toen we thuis waren en de brievenbus hadden geleegd, zag ik een overlijdens bericht van Rob Hoogenhout, een goede vriend die mij 24 jaar geleden doedelzak heeft leren spelen. Hij was al enige tijd ziek en op het moment dat wij langs zijn woonplaats Zwolle reden, werd hij gecremeerd.

Had ik dit maar geweten……

Gelukkig had ik hem een paar dagen voordat we vertrokken waren nog gesproken.